Πώς πλησιάζεις μια γυναίκα που είναι εσωστρεφής; Έχω στο μυαλό μου κάτι απλό: βρισκόμαστε σε έναν δημόσιο χώρο, πηγαίνω κοντά της και λέω ένα γεια. Αυτό που με δυσκολεύει είναι ό,τι ακολουθεί.
Αν είναι λιγομίλητη, μπορεί να μην καταλαβαίνω αν νιώθει άνετα, αν ενδιαφέρεται ή αν απλώς περιμένει να τελειώσει η κουβέντα. Το ότι τη θεωρώ εσωστρεφή δεν μου απαντά σε τίποτα απ’ αυτά. Ούτε σημαίνει πως θα ήθελε να την πλησιάσω.
Θα ήθελα να ξεκινήσω με έναν απλό χαιρετισμό και μια ερώτηση σχετική με τη στιγμή, αφήνοντάς της χώρο να απαντήσει. Και να μην αισθανθώ ότι πρέπει να γεμίσω κάθε μικρή σιωπή, παρόλο που φαντάζομαι ότι θα μπω στον πειρασμό. Δεν χρειάζεται κάθε παύση να γίνει αφορμή για άγχος.
Θα προσπαθούσα να δω αν έχει διάθεση να συνεχίσουμε. Ίσως να πει κάτι που δίνει συνέχεια στην κουβέντα ή να με ρωτήσει κι εκείνη κάτι. Αν δεν θέλει να μιλήσει, θα το άφηνα εκεί, χωρίς να αντιμετωπίζω τη σιωπή της σαν γρίφο που πρέπει οπωσδήποτε να λύσω.
Μάλλον αυτό είναι που με απασχολεί τελικά: πώς δίνω μια ευκαιρία στη συζήτηση, ενώ της αφήνω πραγματικά την άνεση να μη θέλει να τη συνεχίσει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




