Ο άντρας που με φλερτάρει είναι 41, έχει πολύ ενθουσιασμό και, απ’ ό,τι φαίνεται, του έχω κάνει τρομερή εντύπωση. Σχεδόν κάθε μέρα που μιλάμε, θα μου πει κάποια παραλλαγή του ίδιου πράγματος: «Είσαι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ». Άλλες φορές το λέει πιο ήρεμα: «Απλώς πιστεύω ότι είσαι καταπληκτική». Το νόημα πάντως μένει σταθερό.
Ξέρω ότι το λέει για καλό. Είναι κομπλιμέντα και κανονικά θα ήταν όμορφο να τα ακούω. Κάπου όμως, μέσα στην επανάληψη, σταμάτησα να νιώθω ότι με εκτιμά και άρχισα να αγχώνομαι. Είναι μεγάλη κουβέντα το «καταπληκτική», ειδικά όταν εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν μου αρέσει εκείνος.
Έχω κι εγώ τα συνηθισμένα μου κουσούρια, και μάλιστα αρκετά. Μπορεί να γίνω ευέξαπτη, δεν ξέρω πάντα τι θέλω, δεν είμαι κάθε μέρα στα καλύτερά μου. Αυτή τη στιγμή, πάντως, θέλω λίγο χώρο για να δω πώς νιώθω μαζί του. Να μη χρειάζεται παράλληλα να ανησυχώ μήπως χαλάσω την τόσο καλή εικόνα που έχει σχηματίσει για μένα.
Αντί να χαλαρώνω με τα καλά του λόγια, λοιπόν, σφίγγομαι. Έρχεται άλλη μία ενθουσιώδης δήλωση κι αισθάνομαι ότι πρέπει να ανταποκριθώ σ’ αυτή τη γυναίκα που εκείνος θεωρεί τόσο ξεχωριστή. Μετά εκνευρίζομαι, πράγμα που μάλλον δεν είναι το ρομαντικό αποτέλεσμα που θα ήθελε κανείς από τους δυο μας.
Είναι κάπως άβολο να σε θαυμάζουν τόσο έντονα πριν προλάβεις να καταλάβεις τα δικά σου συναισθήματα. Εκείνος ακούγεται σίγουρος. Εγώ ακόμα ψάχνομαι. Και αναγνωρίζω την παρόρμηση, γιατί την έχω κι εγώ: μου έχει φανεί κάποιος υπέροχος και του το έλεγα συνέχεια, θεωρώντας αυτονόητο ότι όσο περισσότερο το ακούει τόσο καλύτερα. Τώρα που βρίσκομαι από την άλλη πλευρά, δεν μου φαίνεται τόσο αυτονόητο.
Ένα κομπλιμέντο πού και πού ίσως να μπορούσα να το χαρώ. Έτσι όπως έρχονται όμως, έχω αρχίσει να περιμένω το επόμενο με άγχος. Θέλω να απολαύσω την παρέα του και να δω τι μπορεί να προκύψει. Δυσκολεύομαι όταν σχεδόν καθημερινά μου συστήνει την καταπληκτική γυναίκα που υποτίθεται ότι είμαι.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




