Το να σου λέει ο άνθρωπός σου ότι θα γινόσουν καλή σύζυγος ή καλή μητέρα ακούγεται σαν κομπλιμέντο. Το καταλαβαίνω. Σημαίνει ότι μπορεί να φανταστεί ένα μέλλον μαζί σου, ότι σε θεωρεί άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να χτίσει μια όμορφη ζωή. Κι όμως, εγώ κολλάω σε μια άλλη ερώτηση, που δυσκολεύομαι περισσότερο να πω δυνατά: με βρίσκει όμορφη;
Ξέρω κάποια πράγματα για τις γυναίκες με τις οποίες ήταν πριν από μένα. Έχω ακούσει γι’ αυτές, έχω δει πώς είναι. Κάποιες εργάζονταν στο σεξ και ήταν πανέμορφες. Αυτό όμως που μου έχει μείνει περισσότερο είναι η εντύπωση ότι έκανε μεγάλη προσπάθεια για να τραβήξει το ενδιαφέρον τους. Τις διεκδικούσε, τις ήθελε πολύ. Μαζί μου δεν νιώθω την ίδια λαχτάρα.
Δεν μου είναι εύκολο να το παραδεχτώ. Ακούγεται σαν να προσπαθώ να κερδίσω έναν διαγωνισμό στον οποίο καμία μας δεν δήλωσε συμμετοχή. Δεν θέλω να μειώσω αυτές τις γυναίκες ούτε να τις κρίνω. Προσπαθώ απλώς να εξηγήσω γιατί, ενώ με εκτιμά για τη σταθερότητα που του προσφέρω, εγώ καταλήγω να νιώθω ανασφάλεια για τον εαυτό μου.
Μερικές φορές αισθάνομαι περισσότερο το στήριγμά του παρά τη γυναίκα που χαίρεται και λαχταρά να έχει δίπλα του. Κι αυτό ακόμα ακούγεται κάπως όταν το λέω. Δεν θέλω να είμαι κανενός το τρόπαιο. Θέλω να νιώθω ότι θεωρεί τον εαυτό του τυχερό, ότι θέλει να με πλησιάσει, ότι υπάρχει έλξη χωρίς να χρειάζεται εγώ να ψάχνω συνεχώς αποδείξεις.
Το σκέφτομαι σαν έναν άντρα που φοβάται ότι τον παντρεύτηκαν επειδή είναι αξιόπιστος και υποστηρικτικός, ενώ η επιθυμία της συντρόφου του βρίσκεται αλλού. Καταλαβαίνω πόσο θα τον πλήγωνε. Μπορεί κάποιος να εκτιμά όλα όσα προσφέρεις και πάλι να σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν σε θέλει.
Δεν ξέρω αν διαβάζω σωστά τη διαφορά. Συγκρίνω όσα έχω ακούσει για το παρελθόν του με όσα αισθάνομαι στο παρόν, και ξέρω ότι δεν έχω εξίσου καθαρή εικόνα και για τα δύο. Αλλά η ίδια ερώτηση επιστρέφει: όταν με κοιτάζει, βλέπει και μια γυναίκα που επιθυμεί;
