Όταν ήμασταν μαζί, είχα αποθηκευμένη την πόλη του στην εφαρμογή του καιρού. Η σχέση μας ήταν από απόσταση κι εκείνος πήγαινε στη δουλειά με ποδήλατο, οπότε το να κοιτάζω την πρόγνωση για εκεί έγινε μέρος της πρωινής μου ετοιμασίας.
Έβλεπα πρώτα τον δικό μου καιρό και μετά τον δικό του. Αν εκεί έβρεχε, του έστελνα να ρωτήσω πόσο άσχημα ήταν. Τις μισές φορές μού απαντούσε με μια φωτογραφία των παπουτσιών του, που στέγνωναν κάτω από το γραφείο του. Ήταν μια μικρή, καθημερινή κουβέντα με έναν άνθρωπο που δεν μπορούσα να έχω δίπλα μου τα πρωινά.
Χωρίσαμε πριν από τέσσερις μήνες. Τον μπλόκαρα και έσβησα τα μηνύματά μας. Η πόλη του, ωστόσο, παρέμεινε ακριβώς κάτω από τη δική μου στην εφαρμογή, με κανονική πρόσβαση στην προσοχή μου.
Δυο φορές άνοιξα την εφαρμογή ειδικά για να τη διαγράψω. Και τις δύο κατέληξα να κοιτάζω τον καιρό. Αφού είχα μπει, μου φάνηκε λογικό να δω τι γινόταν εκεί. Η διαγραφή μπορούσε, προφανώς, να περιμένει να τελειώσει το δελτίο.
Χθες μια φίλη με ρώτησε αν ήθελα να πάμε για μεσημεριανό κάπου που να μπορούμε να καθίσουμε έξω. Της είπα ότι θα έβρεχε όλη την εβδομάδα.
Κοίταξε το κινητό της και μου είπε ότι μέχρι την Παρασκευή θα είχε λιακάδα.
Ήμουν τόσο σίγουρη ότι έκανε λάθος, που άνοιξα την εφαρμογή μου για να της δείξω. Αρκετά τολμηρό, αν σκεφτείς ότι εκείνη είχε κοιτάξει τη σωστή πόλη.
Να η βροχή που είχα στο μυαλό μου. Και ακριβώς από πάνω, το όνομα της δικής του πόλης.
Της είπα ότι είχα ανοίξει λάθος πρόγνωση. Κανονίσαμε το φαγητό μας και το τραπέζι έξω μπήκε ξανά στις επιλογές. Δεν είχα και πολλά ακόμη να εξηγήσω για τον καιρό.
Αργότερα άνοιξα πάλι την εφαρμογή, για να δω αν εκεί η βροχή θα σταματούσε μέχρι τις έξι.
Τέτοια ώρα συνήθως γυρίζει σπίτι με το ποδήλατο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




