Η κοπέλα μου μού είχε ζητήσει να μη βλέπω πορνό και δεν έχω δει. Αυτό είναι το ξεκάθαρο κομμάτι. Μετά, όμως, έπεσα τυχαία πάνω στο προφίλ ενός μοντέλου στο Instagram και αυτοϊκανοποιήθηκα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της. Από τότε αναρωτιέμαι αν πρέπει να το συζητήσω με την κοπέλα μου ή αν δίνω σε μια προσωπική φαντασίωση μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ όσες έχει.
Εγώ είμαι 21, εκείνη 20, και έχουμε σχέση από απόσταση. Μου αρέσει πολύ και νοιάζομαι για αυτό που έχουμε. Εξακολουθώ να την επιθυμώ. Δεν έχει αλλάξει αυτό, παρόλο που κάθε φορά που σκέφτομαι τι έγινε νιώθω την ανάγκη να το ξεκαθαρίσω, έστω και μόνο στον εαυτό μου.
Το αίτημά της αφορούσε συγκεκριμένα το πορνό. Δεν είδα πορνό, αλλά αυτή η διάκριση δεν αρκεί για να φύγουν οι τύψεις. Μπορώ να εξηγήσω στον εαυτό μου ακριβώς τι έκανα και τι δεν έκανα, και λίγο μετά βρίσκομαι πάλι με το ίδιο βάρος.
Από τη μία θέλω να της το πω τώρα. Το να το κρατάω μέσα μου μού φαίνεται ανειλικρινές. Περιμένω ότι θα στενοχωρηθεί και με δυσκολεύει η σκέψη πως κάτι που με απασχολεί μπορεί να την πληγώσει. Από την άλλη, δεν ξέρω αν μια τέτοια εξομολόγηση θα βοηθούσε τη σχέση μας ή αν απλώς θα της φόρτωνε κάτι επώδυνο.
Μετά φαντάζομαι να με ρωτάει κάποια στιγμή στο μέλλον. Ξέρω ότι θα της απαντούσα ειλικρινά. Θα την πονούσε περισσότερο τότε, επειδή δεν θα το είχα αναφέρει από μόνος μου; Θα χρειαζόταν να εξηγήσω και όλο το διάστημα που το ήξερα και δεν μιλούσα;
Πιάνω τον εαυτό μου να αντιδρά σαν να την απάτησα, ενώ δεν έχω μπλέξει με κανένα άλλο άτομο και ούτε θα ήθελα. Οι τύψεις είναι τόσο έντονες που δυσκολεύομαι να καταλάβω πόσο έχουν να κάνουν με το όριο που έβαλε εκείνη και πόσο με τη δική μου ερμηνεία.
Δεν της έχω πει τίποτα ακόμη. Είμαι ανάμεσα στο να μιλήσω πριν αρχίσω να το νιώθω σαν μυστικό και στο να δεχτώ ότι μια φαντασίωση μπορεί να μείνει προσωπική. Μακάρι να ήξερα ποια από τις δύο επιλογές θα ήταν τελικά πιο ειλικρινής απέναντί της.
