Το περασμένο Σαββατοκύριακο βγήκα με μερικές φίλες. Ανάμεσά τους ήταν η C, μία από τις πιο κοντινές μου φίλες εδώ και περίπου έξι χρόνια. Την ίδια εποχή γνώρισα και τον άντρα της, τον M, που είναι επίσης στενός μου φίλος και ο καλύτερος φίλος του συζύγου μου, του D. Η παρέα μας είναι δεμένη. Αυτό κάνει όσα έμαθα ακόμα πιο δύσκολα.
Κάποια στιγμή, αφού είχαμε πιει μερικά ποτά και η C είχε καπνίσει χόρτο, μείναμε για λίγο οι δυο μας. Τότε μου είπε κάτι που κρατούσε μέσα της περίπου δύο χρόνια: λίγο μετά τον γάμο της με τον M, είχε σχέση με τον αδελφό του. Όπως μου είπε, κράτησε μερικούς μήνες και την έληξε η ίδια.
Της είπα να μην το πει ποτέ στον M. Έχει χάσει πολλούς ανθρώπους στη ζωή του και φοβόμουν ότι θα τον τσάκιζε να μάθει πως η γυναίκα του τον είχε απατήσει — και μάλιστα με τον ίδιο του τον αδελφό. Εκείνο το βράδυ, όχι ακριβώς νηφάλια, υποσχέθηκα επίσης στην C ότι δεν θα το έλεγα ούτε στον D.
Τώρα που έχω συνέλθει, δεν μπορώ να κάνω σαν να μην ξέρω. Ο M έχει περάσει πολλά και δεν του αξίζει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Αν ήμουν εγώ στη θέση του, θα θύμωνα πολύ αν ένας φίλος μου ήξερε ότι ο σύντροφός μου με είχε απατήσει και δεν μου το έλεγε.
Από την άλλη, φοβάμαι πως αν το μάθει, θα διαλυθούν οι ζωές τους και η C δεν θα με συγχωρήσει ποτέ. Δεν ξέρω αν πρέπει να της ζητήσω να του το πει η ίδια ή αν πρέπει να μιλήσω εγώ στον D ή στον M. Και φοβάμαι πως ο M δεν θα μπορέσει να το ξεπεράσει.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




