Την Τρίτη γύρισα σπίτι και βρήκα ένα καλάθι με τα αγαπημένα μου σνακ και μια γλυκιά κάρτα από τη γυναίκα μου. Το λένε «boo basket». Εγώ είχα φτάσει σαράντα χρονών χωρίς να ξέρω καν ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.
Νωρίτερα εκείνη τη μέρα της είχα πει ότι δεν ήμουν καλά. Συνήθως προσπαθώ να τα σηκώνω όλα μόνος μου, ακόμα κι όταν νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο. Εκείνη την Τρίτη είχα φτάσει στα όριά μου. Κι αντί να το κρατήσω μέσα μου, της το είπα.
Με στήριξε πολύ με τα μηνύματά της. Είχα παραδεχτεί ότι δυσκολευόμουν κι εκείνη με είχε πάρει στα σοβαρά. Δεν της είχα ζητήσει να μου πάρει κάτι. Ήθελα απλώς να ξέρει πώς ήμουν.
Όταν γύρισα, όμως, με περίμενε κι αυτό το καλάθι. Η γυναίκα μου είναι τριάντα έξι και, όπως φαίνεται, ξέρει περισσότερα από μένα για τέτοιες εποχικές εκπλήξεις. Το όνομα μπορεί να μην το είχα ξανακούσει, αλλά τα σνακ τα ήξερα πολύ καλά. Ήταν αυτά που μου αρέσουν, διαλεγμένα από τον άνθρωπο που ξέρει ποια προτιμώ. Και μαζί τους, μια κάρτα που έκανε το δώρο ακόμα πιο προσωπικό.
Δεν ήταν το μέγεθος της έκπληξης που με συγκίνησε. Ήταν ότι της είχα πει πως περνούσα μια δύσκολη μέρα κι εκείνη δεν έμεινε μόνο στα λόγια. Είχε ακούσει αυτό που της έλεγα και είχε μπει στον κόπο να ετοιμάσει κάτι για να μου φτιάξει λίγο τη διάθεση.
Το ένιωσα ακόμα πιο έντονα επειδή με τους περισσότερους φίλους μου δεν συμβαίνει συχνά αυτό. Είναι απορροφημένοι με τα δικά τους. Σπάνια θα με ρωτήσουν πώς είμαι, έστω και τυπικά. Δεν λέω ότι ήξεραν τι περνούσα την Τρίτη. Λέω ότι μου λείπει να ενδιαφερθεί κάποιος και για μένα.
Με τη γυναίκα μου δεν ένιωσα παραμελημένος. Τα προβλήματά μου δεν λύθηκαν, αλλά ήξερα ότι είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο που νοιαζόταν. Το είχα νιώσει από τα μηνύματά της και το έβλεπα τώρα σ’ αυτό που είχε ετοιμάσει.
Μέχρι τότε δεν ήξερα ούτε πώς λέγεται αυτό το καλάθι. Τώρα είχα μπροστά μου τα αγαπημένα μου σνακ, μια κάρτα από τη γυναίκα μου και κάθε λόγο να νιώθω τυχερός.
