Στην αρχή συνήθως έχω λόγους να πιστέψω ότι κάτι πάει να γίνει. Υπάρχουν κομπλιμέντα, δείπνα, σταθερό ενδιαφέρον. Ο άλλος κάνει προσπάθεια, με διεκδικεί, κι εγώ αρχίζω να σκέφτομαι πως ίσως αυτή τη φορά να προχωρήσει σε σχέση.
Μετά το ενδιαφέρον του χάνεται. Μερικές φορές η αλλαγή είναι τόσο απότομη, που μένω να αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε από το ένα σημείο στο άλλο. Στο μεταξύ εγώ έχω αρχίσει να νιώθω πράγματα, μόνο που τελικά δεν υπάρχει σχέση για να τα ζήσω.
Είμαι 21 και δεν έχω νιώσει ποτέ ότι κάποιος με επέλεξε για κοπέλα του. Με πονάει ακόμα και να το λέω έτσι, χωρίς περιστροφές. Δεν εννοώ πως δεν μου έχει δείξει κανείς ενδιαφέρον. Μου έχουν δείξει, και μάλιστα αρκετό ώστε να πιστέψω ότι θέλουν να με γνωρίσουν. Αυτό είναι που με μπερδεύει τόσο όταν μετά απομακρύνονται.
Θεωρώ τον εαυτό μου όμορφο άνθρωπο, με προσωπικότητα που τραβάει τους άλλους. Είναι και πράγματα που έχω ακούσει από άλλους, δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου. Τη στιγμή που μου λένε ένα κομπλιμέντο, μπορώ να το δεχτώ. Μετά από άλλη μία απογοήτευση, όμως, αρχίζω πάλι τις αμφιβολίες. Μήπως τελικά δεν είμαι τόσο ελκυστική; Μήπως δεν έχει τόσο ενδιαφέρον η παρέα μου; Μήπως έχω καταλάβει λάθος πώς με βλέπουν;
Δεν ξέρω τι ισχύει. Βλέπω μόνο την απόσταση ανάμεσα στο πώς αρχίζουν αυτές οι γνωριμίες και στο πού καταλήγουν. Νιώθω έντονα και θέλω να ερωτευτώ. Όταν κάποιος με προσεγγίζει με συνέπεια, παίρνω το ενδιαφέρον του στα σοβαρά. Είναι δύσκολο να συνεχίζω να ανοίγομαι όταν στο τέλος νιώθω πάλι δεύτερη επιλογή, χωρίς καν να ξέρω τι ή ποιος μπήκε πρώτο.
Προσπαθώ να μιλήσω ειλικρινά γι’ αυτό που ζω, χωρίς να το γυρίσω σε θυμό απέναντι στους άντρες. Έχω κουραστεί όμως και να ψάχνω πάνω μου κάποιο ελάττωμα που υποτίθεται ότι όλοι οι άλλοι βλέπουν κι εγώ αγνοώ.
Έχω φτάσει να θέλω μια ευθεία απάντηση, ακόμα κι αν πονέσει. Όταν τα κομπλιμέντα και τα δείπνα επαναλαμβάνονται, αλλά ποτέ δεν γίνομαι η κοπέλα κάποιου, τι είναι αυτό που μου διαφεύγει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




