Μπήκα στο Match πριν από δυο μήνες περίπου, γιατί ήθελα να αρχίσω να βγαίνω ραντεβού. Μέχρι στιγμής, όμως, έχω μείνει κυρίως με μια απορία: γιατί, όταν ζητάω να συνεχίσουμε λίγο ακόμα να μιλάμε στην εφαρμογή, η κουβέντα συνήθως τελειώνει εκεί;
Δεν βρίσκω εύκολα κάποιο προφίλ που να μου κινεί το ενδιαφέρον. Οπότε, όταν συμβαίνει, χαίρομαι. Λέω πως επιτέλους εμφανίστηκε κάποιος που θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα. Δεν περιμένω να γίνει κάτι σπουδαίο από τα πρώτα μηνύματα, αλλά είναι μια αρχή και θέλω να δω πού μπορεί να πάει.
Κάπου εκεί έρχεται η πρόταση να μιλήσουμε αλλού. Επειδή φοβάμαι τις απάτες, δεν θέλω να δίνω αμέσως τα στοιχεία επικοινωνίας μου. Έχω βγάλει μέχρι και δεύτερο αριθμό, για να προστατεύω τον κανονικό μου. Ακόμα κι έτσι, όμως, θέλω πρώτα να νιώσω άνετα με τον άλλον πριν φύγουμε από την εφαρμογή.
Όταν το εξηγώ, συνήθως σταματούν να απαντούν. Και μετά μένω να αναρωτιέμαι τι έγινε. Ήταν όντως απατεώνες; Απλώς δεν είχαν υπομονή; Αν κάποιος ενδιαφέρεται να με γνωρίσει, θα τον πείραζε τόσο να συνεχίσουμε για λίγο στο μέρος όπου μόλις γνωριστήκαμε; Δεν τους λέω ότι δεν θέλω να μιλήσουμε. Ζητάω απλώς λίγο χρόνο.
Δεν έχω τρόπο να ξέρω την απάντηση. Το ότι μια συζήτηση σβήνει δεν εξηγεί πολλά. Μου αφήνει μόνο την αίσθηση ότι χάθηκε άλλη μία πιθανότητα, πριν προλάβω καν να καταλάβω αν υπήρχε κάτι εκεί.
Μίλησα και με δυο άντρες εκτός εφαρμογής, αλλά ούτε αυτές οι γνωριμίες προχώρησαν. Άρα, ακόμα κι όταν έκανα αυτό το βήμα, δεν έφτασα στα ραντεβού που ήλπιζα.
Πριν γραφτώ στο Match, είχα αφήσει τις διαδικτυακές γνωριμίες για ένα διάστημα. Είχα βγει πάντως δύο ραντεβού και οι δύο άντρες μού είχαν φανεί αξιόλογοι. Το θυμάμαι γιατί η γνωριμία με έναν καλό άνθρωπο δεν μου φαινόταν πάντα τόσο δύσκολη.
Θέλω να ξαναβγώ, να γνωρίσω κάποιον. Προς το παρόν, όμως, μένω στο ίδιο άβολο σημείο: έχω ενδιαφέρον να συνεχίσουμε την κουβέντα, θέλω λίγο χρόνο μέσα στην εφαρμογή και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτά τα δύο μοιάζουν τόσο δύσκολο να συνυπάρξουν.
