Στην αρχή τα καταφέρνω καλά. Μπορώ να ανοίξω κουβέντα και να κάνω την άλλη να νιώσει άνετα. Οι γυναίκες με τις οποίες μιλάω δείχνουν να περνούν όμορφα, και τις πρώτες εβδομάδες το να έρθουμε κοντά μοιάζει φυσικό. Δεν νιώθω ότι πρέπει να πιέσω κάτι για να προχωρήσει.
Ξέρω να δείχνω ενδιαφέρον. Θέλω να νιώθει ότι τη νοιάζομαι, ότι χαίρομαι να της μιλάω και ότι έχει σημασία για μένα. Στην αρχή φαίνεται πως αυτό φτάνει όπως το εννοώ. Υπάρχει έλξη, η κουβέντα κυλάει και σκέφτομαι ότι αυτή η γνωριμία μπορεί να έχει συνέχεια.
Ύστερα κάτι αλλάζει. Δεν καταφέρνω να περάσω εκείνες τις πρώτες εβδομάδες χωρίς να χαθεί η επαφή που νόμιζα ότι χτίζαμε.
Εκείνη αρχίζει να εκνευρίζεται μαζί μου. Εγώ προσκολλώμαι πάνω της. Στο τέλος με μπλοκάρει. Έχει συμβεί αρκετές φορές ώστε να βλέπω πια ότι επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο, αλλά ακόμη δεν καταλαβαίνω πού ακριβώς ξεκινάει.
Αυτό είναι που με μπερδεύει περισσότερο. Μπορώ να δω καθαρά την αρχή, όταν της αρέσει να μιλάμε. Βλέπω και το τέλος, όταν δεν θέλει πια επικοινωνία. Κάπου ανάμεσα, οι προσπάθειές μου να κρατήσω την επαφή γίνονται μέρος του προβλήματος. Δεν ξέρω όμως να εντοπίσω εκείνη τη στροφή όσο συμβαίνει.
Παραδέχομαι ότι γίνομαι πιεστικός και δυσκολεύομαι να δώσω χώρο. Το ότι μπορώ να το πω τώρα δεν σημαίνει ότι ξέρω τι να κάνω διαφορετικά εκείνη τη στιγμή. Πότε η προσοχή που πριν ήταν ευχάριστη αρχίζει να της πέφτει πολλή; Πώς καταλαβαίνω ότι κάτι άλλαξε πριν καταλήξουμε πάλι στο ίδιο σημείο;
Μετά το μπλοκάρισμα δεν μένει περιθώριο να συζητήσουμε τι έγινε. Η κουβέντα έχει τελειώσει. Μένω με τη δική μου εκδοχή, μαζί με τις πρώτες εβδομάδες που μου φαίνονταν καλές, και προσπαθώ να καταλάβω πώς φτάσαμε από εκεί ως εδώ.
Συνεχίζω να χάνω ανθρώπους ύστερα από μια αρχή που πίστευα ότι ήξερα να διαχειριστώ. Δεν θέλω να φέρνω καμία σε δύσκολη θέση ούτε κάθε γνωριμία που ξεκινάει όμορφα να τελειώνει έτσι. Πώς μπορώ να καταλάβω τι αλλάζει μετά τις πρώτες εβδομάδες;
