Γνώρισα έναν άνθρωπο στο Reddit και, χωρίς να το περιμένω, ταιριάξαμε πολύ. Μέσα σε δύο μέρες, όμως, είχε τελειώσει. Αυτό ήταν όλο. Το λες έτσι και ακούγεται σαν κάτι που θα έπρεπε να μπορώ να εξηγήσω σε δυο κουβέντες και μετά να πάω παρακάτω. Μόνο που τα συναισθήματά μου δεν ακολούθησαν το ίδιο πρόγραμμα.
Δεν περίμενα και πολλά από μια γνωριμία εκεί μέσα. Κι όμως, υπήρξε εκείνο το κάτι που σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις την κουβέντα, να επιστρέψεις σε μια κατά τα άλλα συνηθισμένη ανταλλαγή μηνυμάτων. Δεν προλάβαμε καλά καλά να μπούμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Όσο κράτησε, όμως, μου άρεσε αυτό που γινόταν.
Τώρα προσπαθώ να χωνέψω ένα τέλος που ήρθε σχεδόν μαζί με την αρχή. Ακόμα και να το περιγράψω δυσκολεύομαι. Αν πω ότι μου λείπει κάποιος που γνώριζα μόλις δύο μέρες, ακούγεται υπερβολικό. Αν πω ότι δεν ήταν τίποτα, πάλι δεν λέω την αλήθεια.
Ξέρω πόσο λίγο κράτησε. Δεν έχω μπερδέψει δύο μέρες με μια μεγάλη σχέση. Ίσως γι’ αυτό να με μπερδεύει τόσο αυτό που νιώθω: αφού καταλαβαίνω πόσο σύντομο ήταν, γιατί δυσκολεύομαι τόσο να το αφήσω πίσω;
