Γνώρισα έναν άνθρωπο με τον οποίο νιώθω ότι υπάρχει πραγματική σύνδεση, αλλά η στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Είναι παράξενο να χαίρεσαι τόσο για μια γνωριμία και ταυτόχρονα να μην ξέρεις τι μπορείς να κάνεις μ’ αυτήν.
Το ότι υπάρχει ενδιαφέρον είναι το μόνο ξεκάθαρο. Δεν χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου ότι θέλω να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο περισσότερο ή ότι όλο αυτό σήμαινε κάτι για μένα. Το νιώθω. Εκεί που μπερδεύομαι είναι στο τι γίνεται από εδώ και πέρα.
Γυρίζω συνέχεια ανάμεσα σε δύο σκέψεις. Η μία είναι να το αφήσω και να δεχτώ πως, όσο κι αν ταιριάζεις με κάποιον, δεν υπάρχει πάντα η δυνατότητα να το προχωρήσεις. Η άλλη είναι να κρατήσω μια πόρτα ανοιχτή, χωρίς να ξέρω αν οι συνθήκες θα γίνουν ποτέ καλύτερες.
Βέβαια, το «κρατάω μια πόρτα ανοιχτή» ακούγεται πολύ πιο εύκολο απ’ όσο μου φαίνεται στην πράξη. Για τι ακριβώς θα αφήνω χώρο; Και για πόσο; Από την άλλη, δυσκολεύομαι να το αφήσω, όταν το πρόβλημα είναι η χρονική στιγμή και το ενδιαφέρον παραμένει.
Χαίρομαι που έγινε αυτή η γνωριμία. Απλώς θα ήθελα να ήξερα ποιο είναι το επόμενο βήμα. Το αφήνω να τελειώσει εδώ ή κρατάω λίγο χώρο για το ενδεχόμενο να ξαναβρεθούμε σε μια καλύτερη στιγμή;
