Υπάρχει μια κατάσταση στις σχέσεις που δυσκολεύομαι να καταλάβω. Ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα και του αρέσει επειδή είναι γεμάτη ζωντάνια, έχει αυτοπεποίθηση και είναι σέξι. Του αρέσει το ντύσιμό της, το ότι περιποιείται τον εαυτό της, ο τρόπος που κινείται και μιλάει. Αρχίζουν να βγαίνουν και ξαφνικά τα ίδια πράγματα τον ενοχλούν.
Εκείνη δεν έχει αλλάξει. Φοράει πάνω κάτω όσα φορούσε όταν γνωρίστηκαν. Εξακολουθεί να χαίρεται όταν νιώθει όμορφη. Η εξωστρέφειά της δεν εξαφανίστηκε επειδή απέκτησε σύντροφο. Κι όμως, τώρα εκείνος θέλει να τα περιορίσει όλα λίγο.
Μπορώ να φανταστώ ότι κάπου μπαίνει η ζήλια. Όταν πια υπάρχει μια σχέση που φοβάσαι μήπως χάσεις, ίσως βλέπεις αλλιώς την προσοχή των άλλων. Αυτό που σου άρεσε όταν προσπαθούσες να την κερδίσεις μπορεί να σε δυσκολεύει όταν καταλαβαίνεις ότι το προσέχουν κι άλλοι. Είναι μια πιθανή εξήγηση, χωρίς βέβαια να ξέρουμε τι σκέφτεται ο κάθε άνθρωπος.
Ίσως πάλι εκείνος περίμενε, χωρίς να το έχει πει ποτέ, ότι μόλις γίνονταν ζευγάρι θα άλλαζε ο τρόπος που ντύνεται ή φέρεται. Εκείνη μπορεί απλώς να θεωρούσε ότι του αρέσει όπως είναι. Λογική υπόθεση, αν σκεφτείς τι τον τράβηξε εξαρχής.
Αυτό που με μπερδεύει είναι πόσο καθημερινά μπορεί να είναι όσα ξαφνικά γίνονται θέμα. Να φροντίζεις τον εαυτό σου. Να φοράς κάτι που σου πηγαίνει. Να είσαι ζεστή και κοινωνική με τον κόσμο. Αυτά από μόνα τους δεν λένε πόσο αφοσιωμένη είσαι στη σχέση σου.
Ούτε το να νιώθει μια γυναίκα σέξι είναι απαραίτητα κάτι που κάνει μόνο μέχρι να βρει σύντροφο. Μπορεί απλώς να της αρέσει έτσι ο εαυτός της.
Σκέφτομαι κυρίως πώς θα το βιώνει εκείνη: συνεχίζει όπως πριν, αλλά τώρα ακούει παράπονα για πράγματα που εκείνος κάποτε εκτιμούσε. Θα ήταν πολύ μπερδεμένο να ανακαλύπτεις ότι αυτό που του άρεσε πάνω σου συνοδευόταν από την προσδοκία να το αλλάξεις.
Αν το στιλ και η προσωπικότητά της ήταν μέρος του λόγου που ήθελε να είναι μαζί της, τι περίμενε να τα κάνει μόλις του έλεγε το ναι;
