Παρατηρώ συχνά το ίδιο πράγμα στην αρχή μιας γνωριμίας. Για δύο ή τρεις μέρες η κουβέντα δεν σταματάει σχεδόν καθόλου. Μηνύματα από το πρωί ως το βράδυ, το ένα πίσω από το άλλο. Και μετά, ξαφνικά, ο ρυθμός πέφτει στο ένα ή δύο μηνύματα τη μέρα.
Το ακούω και από φίλους μου. Κάποιος δείχνει πολύ έντονο ενδιαφέρον, κρατάει την κουβέντα όλη μέρα και μετά γίνεται πολύ πιο λιγομίλητος. Συμβαίνει και με άντρες και με γυναίκες, οπότε δεν ξέρω αν συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο είδος γνωριμίας.
Δεν είναι απαραίτητα τα λιγότερα μηνύματα που με μπερδεύουν. Όλοι έχουν τη ζωή και τις υποχρεώσεις τους. Αν ξεκινούσαμε με ένα ή δύο μηνύματα τη μέρα, μπορεί αυτός ο ρυθμός να μου φαινόταν μια χαρά. Η απότομη αλλαγή είναι που με βάζει σε σκέψεις. Αναρωτιέμαι αν συνέβη κάτι, αν χάθηκε το ενδιαφέρον ή αν εγώ έδωσα μεγαλύτερη σημασία στην αρχική επικοινωνία.
Μέσα σε λίγες μέρες δημιουργείται μια προσδοκία, προτού προλάβω καλά καλά να σκεφτώ αν μου ταιριάζει. Συνηθίζω την πολλή προσοχή κι ύστερα αυτή μειώνεται, ενώ ουσιαστικά μόλις έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε. Αυτό που χθες φαινόταν φυσιολογικό σήμερα λείπει.
Κι εκεί αρχίζουν οι απορίες. Ο αρχικός ενθουσιασμός σήμαινε κάτι; Ήθελε όντως να με γνωρίσει και μετά ξεθύμανε η χαρά του καινούργιου; Ή απλώς εξαντλήθηκε εκείνη η πρώτη φόρα της κουβέντας και τώρα βρήκαμε έναν πιο συνηθισμένο ρυθμό;
Μου έχει περάσει από το μυαλό και το λεγόμενο love bombing, αλλά λίγες μέρες με πολλά μηνύματα και μετά πιο αραιή επικοινωνία δεν αρκούν για να καταλάβω τις προθέσεις κάποιου.
Κυρίως αναρωτιέμαι τι απολαμβάνουν οι άλλοι στην αρχή μιας γνωριμίας. Τους αρέσει να μιλάνε όλη μέρα; Το βλέπουν ως ένδειξη ότι κάτι πάει καλά ή απλώς ως έναν προσωρινό ενθουσιασμό που δεν περιμένουν να κρατήσει;
Κι όταν τελικά έρχεται το επόμενο μήνυμα, πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να διαβάσει δύο πράγματα μαζί: τι μου λέει και γιατί πια μου γράφει τόσο λιγότερο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




