Στα γενέθλιά της, που έκλεινε τα 29, η γυναίκα μου πήγε να φτιάξει τα μαλλιά της. Είχε χρόνια να το κάνει. Όλο το ανέβαλλε, όλο έμενε για κάποια άλλη στιγμή αυτό το μικρό πράγμα που ήθελε για τον εαυτό της.
Φέτος φρόντισα να μπορέσει επιτέλους να πάει. Μετά την έβγαλα για φαγητό. Αυτό ήταν το σχέδιό μας: να φτιάξει τα μαλλιά της, να βγούμε οι δυο μας και να περάσουμε μαζί τα γενέθλιά της.
Χάρηκα που, έπειτα από τόσο καιρό, το ραντεβού στο κομμωτήριο έπαψε να είναι κάτι που έλεγε πως θα κανονίσει. Είχε γίνει κάτι που μπορούσε πια να απολαύσει.
Αυτό όμως που μου έχει μείνει περισσότερο είναι να κάθομαι απέναντί της μετά. Χαμογελούσε όλο το βράδυ. Κι εγώ καθόμουν εκεί και την έβλεπα.
Ήταν πανέμορφη, φυσικά. Αλλά είναι και ο αγαπημένος μου άνθρωπος για να κάθομαι απέναντί του μια οποιαδήποτε μέρα. Μου αρέσει έτσι κι αλλιώς να είμαστε μαζί. Εκείνο το βράδυ, που γιόρταζε και είχε επιτέλους κάνει κάτι για τον εαυτό της έπειτα από τόση αναβολή, αυτή η γνώριμη χαρά ήταν λίγο πιο γλυκιά.
Έφτιαξε τα μαλλιά της, πήγαμε για φαγητό, κι όποτε σήκωνα τα μάτια μου από το τραπέζι, έβρισκα απέναντί μου εκείνο το χαμόγελο.
