Προσπαθώ συνέχεια να βρω πότε ακριβώς άλλαξε κάτι στον γάμο μου. Θα μου ήταν πιο εύκολο να το εξηγήσω αν υπήρχε ένας μεγάλος καβγάς, μια άσχημη αποκάλυψη, μια συγκεκριμένη μέρα που χώρισε τη ζωή μας στα δύο. Αλλά δεν υπάρχει τέτοια στιγμή. Υπάρχει μόνο μια αίσθηση που όσο περνάει ο καιρός δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να αγνοήσω.
Κάτι πια δεν μου πάει καλά. Ακόμα κι έτσι όπως το γράφω, μου φαίνεται πολύ λίγο για να περιγράψει αυτό που νιώθω. Πώς να χωρέσουν τόσα χρόνια και μια ολόκληρη κοινή ζωή σε μια τέτοια φράση; Θέλω να μπορέσω να το πω πιο καθαρά, και για να ακούσω μια γνώμη απ’ έξω, αλλά και για να καταλάβω τι μου συμβαίνει.
Έχουμε αναμνήσεις που εξακολουθούν να σημαίνουν πολλά για μένα. Το ότι αμφιβάλλω για τον γάμο μας δεν τις ακυρώνει. Ίσως αυτό να με φοβίζει τόσο: σκέφτομαι να φύγω από μια ζωή που έχει μέσα της πολλά πράγματα που ακόμα εκτιμώ και δεν θέλω να ξεγράψω.
Μόλις φανταστώ ότι φεύγω, αρχίζουν οι ερωτήσεις. Πώς θα είναι η ζωή μου μετά; Τι θα μου λείψει; Θα κοιτάζω κάποτε πίσω και θα σκέφτομαι ότι εγκατέλειψα κάτι που θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει; Δεν έχω απαντήσεις, κι αυτή η άγνοια κάνει την απόφαση ακόμα πιο δύσκολη.
Ύστερα σκέφτομαι το άλλο ενδεχόμενο: να μείνω και, ύστερα από χρόνια, να νιώθω ακριβώς όπως σήμερα. Κι αυτό με τρομάζει εξίσου. Δεν θέλω να πάρω μια απόφαση μόνο και μόνο για να σταματήσει το βάσανο του να μην ξέρω τι να κάνω.
Γι’ αυτό προσπαθώ να το μοιραστώ με ανθρώπους έξω από τον γάμο μας. Από μέσα, όσα έχουμε ζήσει μπλέκονται με τον φόβο μου. Θυμάμαι γιατί αυτή η ζωή ήταν τόσο σημαντική για μένα, αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα συνεχιστεί έτσι.
Δεν ζητάω από κανέναν να αποφασίσει αν πρέπει να φύγω. Αναρωτιέμαι πώς ξεχωρίζει κανείς τα δύο: όταν παλεύεις για έναν γάμο, πώς καταλαβαίνεις ότι πιστεύεις ακόμα πως κάτι μπορεί να αλλάξει και ότι δεν μένεις απλώς επειδή φοβάσαι όσα θα έρθουν μετά;
