Ας πούμε ότι είμαι μεγαλύτερος, έχω πετύχει επαγγελματικά και βρίσκομαι σε έναν γάμο που θέλω να κρατήσω. Η σχέση λειτουργεί. Έχουμε χτίσει μια κοινή ζωή που αξίζει να προστατεύσουμε. Η γυναίκα μου, όμως, θέλει σεξ πιο αραιά από μένα και αυτή η διαφορά φαίνεται να μεγαλώνει. Τι κάνω με τη δική μου επιθυμία, που δεν έχει μειωθεί;
Αυτό προσπαθώ να ρωτήσω, χωρίς να το παρουσιάζω σαν σκάνδαλο. Μιλάω υποθετικά. Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω τι συμβαίνει στον γάμο κάποιου άλλου. Απ’ έξω είναι εύκολο να βρούμε μια βολική εξήγηση για την προσωπική ζωή των άλλων. Υποψιάζομαι ότι από μέσα τα πράγματα είναι αρκετά πιο μπερδεμένα.
Η γυναίκα μου δεν θα μου χρωστούσε επιθυμία επειδή είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Κι εγώ δεν θα έπαυα ξαφνικά να θέλω αυτή την κοντινότητα επειδή θα ήταν δύσκολο να το συζητήσουμε. Θα μπορούσαν να ισχύουν και τα δύο, ενώ στεκόμαστε στην ίδια κουζίνα και λέμε τι χρειαζόμαστε από το σούπερ μάρκετ, αφήνοντας την άλλη κουβέντα για αργότερα.
Το πιο δύσκολο σε αυτό το υποθετικό σενάριο είναι η διάρκεια. Άλλο να κάνουμε λιγότερο σεξ αυτόν τον μήνα κι άλλο να φαντάζομαι ότι έτσι θα είναι η υπόλοιπη ζωή μου. Θα μπορούσα να την αγαπώ και παράλληλα να στενοχωριέμαι για αυτή την προοπτική. Θα μπορούσε κι εκείνη να με αγαπά, αλλά η προσδοκία για συχνότερο σεξ να την κουράζει. Κανένα από αυτά τα συναισθήματα δεν θα έδινε από μόνο του τη λύση.
Ακόμα και μια ειλικρινής συζήτηση θα είχε αβεβαιότητα. Θα άκουγε ότι μου λείπει ή θα ένιωθε ότι μετράω τις φορές; Θα μπορούσα εγώ να ακούσω την απάντησή της χωρίς να αρχίσω να διαπραγματεύομαι; Μπορεί να καταλαβαίναμε καλύτερα τη διαφορά μας και πάλι να μη μικραίναμε την απόσταση.
Ούτε τα χρήματα ούτε η επαγγελματική αυτοπεποίθηση θα έκαναν τις επιθυμίες μας να συμπέσουν. Θα παρέμενα ένας άνθρωπος που ζητάει από έναν άλλον κάτι που εκείνος μπορεί να μη θέλει.
Αν λοιπόν θέλουμε και οι δύο τον γάμο, αλλά θέλουμε διαφορετικά πράγματα στη σεξουαλική μας ζωή, σε τι θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με τη θέλησή μας; Και θα μπορούσα να ζήσω με την απάντηση;
