Το ρωτάω ειλικρινά: υπάρχουν γάμοι στους οποίους δεν έχει απατήσει κανείς; Καταλαβαίνω πώς ακούγεται. Αλλά με τις ιστορίες που ακούω, μερικές φορές μου δημιουργείται η εντύπωση ότι σχεδόν κάθε γάμος περιλαμβάνει κάποια στιγμή και μια απιστία.
Η κατάληξη αλλάζει. Κάποια ζευγάρια μένουν μαζί, άλλα χωρίζουν. Αυτό που μου τραβάει συνέχεια την προσοχή είναι πόσο συχνά εμφανίζεται η απιστία στην ιστορία εξαρχής. Σαν το μόνο αβέβαιο να είναι τι θα κάνουν οι δυο τους αφού συμβεί.
Και σιγά σιγά αυτό επηρεάζει την εικόνα που έχω για τον γάμο. Θέλω να μπορώ να φανταστώ δύο ανθρώπους που διαλέγουν ο ένας τον άλλον και συνεχίζουν να εννοούν αυτή την επιλογή. Αντί γι’ αυτό, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται μήπως η προδοσία είναι κάτι που οι περισσότεροι περιμένουν σιωπηλά ότι αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν.
Ξέρω ότι το πόσο συχνά ακούω για κάτι δεν μου λέει απαραίτητα πόσο συχνά συμβαίνει. Ένας γάμος όπου και οι δύο παραμένουν πιστοί μπορεί απλώς να μη δίνει αφορμή για μια ιστορία που θα κυκλοφορήσει. Δεν υπάρχει κάποια αποκάλυψη, κάποιος μεγάλος καβγάς, μια δραματική απόφαση για το αν θα συνεχίσουν μαζί. Το καταλαβαίνω αυτό, αλλά η εντύπωση δεν φεύγει τόσο εύκολα.
Επίσης, άλλο να λες ότι η απιστία συμβαίνει και άλλο να την παρουσιάζεις σαν συνηθισμένο κομμάτι του γάμου. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει χώρος για πολλές διαφορετικές σχέσεις. Στη δεύτερη νιώθω σαν να μου λένε ότι πρέπει να είμαι έτοιμος να τη δεχτώ ως μέρος της συμφωνίας.
Εκεί βρίσκεται η απορία μου. Μήπως τυχαίνει να ακούω κυρίως τις πιο οδυνηρές ιστορίες; Ή ο κόσμος παντρεύεται έχοντας πολύ διαφορετικές προσδοκίες από τις δικές μου για την πίστη;
Θα ήθελα να ακούσω και για τους γάμους όπου δεν απάτησε κανείς. Ακόμη κι αν όλη η ιστορία είναι απλώς ότι παραμένουν μαζί και κανένας από τους δύο δεν το έκανε.
