Είμαι 30 και μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει πολλά στα ερωτικά μου με τις γυναίκες. Αυτό που θέλω να καταλάβω είναι πώς σκέφτονται οι άντρες που νιώθουν άνετα με τις γνωριμίες. Εγώ, κάπου ανάμεσα στο να δω μια γυναίκα που μου αρέσει και στο να της πω ένα γεια, έχω ήδη περάσει από το μυαλό μου όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά.
Δεν ψάχνω κάποια ατάκα να μάθω απέξω, ούτε κάποιο κόλπο για να προκαλέσω ενδιαφέρον. Θέλω να καταλάβω πώς μια απλή κουβέντα εξελίσσεται σε φλερτ όταν υπάρχει αμοιβαία έλξη. Και πώς καταλαβαίνεις ότι από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο.
Όταν πλησιάζετε μια γυναίκα που θα θέλατε να γνωρίσετε, τι περιμένετε από εκείνη την πρώτη επαφή; Έχετε απλώς περιέργεια να μάθετε δυο πράγματα για εκείνη; Σκέφτεστε ήδη να της προτείνετε να βγείτε; Εγώ δίνω τόσο βάρος στο τι μπορεί να προκύψει, που δυσκολεύομαι να συμμετέχω στην ίδια την κουβέντα.
Μετά είναι και η απόρριψη. Ένα «όχι», έτσι όπως το λέμε, ακούγεται διαχειρίσιμο. Στο κεφάλι μου, όμως, συνοδεύεται από αμηχανία, ντροπή και την πιθανότητα να το μάθουν κι άλλοι. Ανησυχώ μήπως φέρω την άλλη σε δύσκολη θέση και μετά μήπως αυτή η ανησυχία κάνει την παρουσία μου άβολη.
Με ενδιαφέρουν επίσης οι εμπειρίες αντρών που βγήκαν με κάποια που θεωρούσαν πολύ πιο ελκυστική από τους ίδιους. Ξέρω ότι τέτοιες συγκρίσεις βάζουν τους ανθρώπους σε κατάταξη. Αναγνωρίζω όμως το συναίσθημα: σου αρέσει κάποια και αποφασίζεις μόνος σου ότι αποκλείεται να ενδιαφέρεται, πριν προλάβει καν να σου δείξει τι θέλει.
Τι σας βοήθησε να το ξεπεράσετε; Η αυτοπεποίθηση, η εμπειρία, το να καταλαβαίνετε καλύτερα την κατάσταση; Πώς μάθατε πότε αξίζει να κάνετε μια κίνηση και πότε η επιμονή σας δεν είναι ευπρόσδεκτη;
Θα ήθελα να μη με απασχολεί τόσο πολύ ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Στη θεωρία μου φαίνεται σωστό, στην πράξη δυσκολεύομαι. Θα ήθελα να ακούσω ειλικρινείς ιστορίες από άντρες που θυμούνται πώς είναι να βρίσκεσαι εδώ. Πριν αρχίσετε να νιώθετε άνετα με τις γνωριμίες, τι χρειάστηκε να σταματήσετε να λέτε στον εαυτό σας;
