Γνωρίζω έναν φίλο μου περίπου οκτώ χρόνια. Σχεδόν όλο αυτό το διάστημα τον έβλεπα μόνο φιλικά. Τελευταία όμως τα συναισθήματά μου έχουν αρχίσει να αλλάζουν και προσπαθώ να αποφασίσω αν θα του μιλήσω.
Μετά από οκτώ χρόνια, δεν είναι το ίδιο με το να πεις σε κάποιον που μόλις γνώρισες ότι σου αρέσει. Υπάρχει ήδη ανάμεσά μας μια σχέση που μετράει πολύ για μένα. Δεν σκέφτομαι μόνο αν θα ήθελε να βγούμε ερωτικά. Σκέφτομαι και τι θα απογίνουμε εμείς αν του το πω και δεν νιώθει το ίδιο.
Δεν ξέρω αν από τη δική του πλευρά υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Έτσι μένω ανάμεσα σε δύο επιλογές που καμία δεν μου φαίνεται εύκολη: να μιλήσω και να ρισκάρω να αλλάξει η φιλία ή να το κρατήσω μέσα μου, ενώ τα συναισθήματά μου ήδη αλλάζουν τον τρόπο που τη ζω.
Θα προτιμούσα να είμαι ξεκάθαρη. Θέλω να καταλάβει τι του λέω, χωρίς να χρειάζεται να αποκρυπτογραφεί υπονοούμενα. Δεν θέλω όμως να κάνω μια τεράστια εξομολόγηση και να τον βάλω στη θέση να προσέχει κάθε λέξη για να μη με πληγώσει, πριν καν προλάβει να καταλάβει πώς αισθάνεται ο ίδιος.
Αυτό που θέλω να του πω είναι απλό: έχω αρχίσει να τον βλέπω ερωτικά και η φιλία μας παραμένει πολύτιμη για μένα. Ισχύουν και τα δύο. Αν δεν θέλει κάτι παραπάνω, δεν θα ήθελα να πιστέψει ότι τα προηγούμενα οκτώ χρόνια ήμουν δίπλα του περιμένοντας απλώς να προκύψει σχέση.
Βέβαια, το να πω «δεν θέλω να χαλάσει η φιλία μας» δεν εξασφαλίζει ότι μετά όλα θα είναι όπως πριν. Μπορεί να ξαφνιαστεί ή να χρειαστεί λίγο χώρο. Μπορεί να χρειαστώ κι εγώ. Αυτό δεν μπορώ να το λύσω από τώρα.
Θα ήθελα να ακούσω πώς θα προτιμούσαν οι άντρες να τους μιλήσει μια παλιά τους φίλη γι’ αυτό. Θα εκτιμούσατε μια ευθεία κουβέντα, ακόμα κι αν η απάντησή σας ήταν όχι; Και πώς του αφήνω χώρο να απαντήσει ειλικρινά, δείχνοντάς του ότι η φιλία που φοβάμαι να χάσω είναι κάτι που ήδη αγαπώ;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




