Και η έκτη γυναίκα που θέλησε να σταματήσουμε να βγαίνουμε μου είπε πόσο καλό παιδί είμαι. Είχα πια αρχίσει να φοβάμαι αυτό το κομπλιμέντο. Είχε χαρεί που με γνώρισε. Δεν είχα κάνει κάτι λάθος. Απλώς δεν ένιωθε αυτό που θα ήθελε. Άλλαζαν λίγο οι λέξεις, αλλά το τέλος ήταν ίδιο. Κι εγώ δεν καταλάβαινα περισσότερο από πριν πώς είχαμε φτάσει εκεί.
Είμαι 28. Η τελευταία μεγάλη σχέση μου κράτησε πέντε χρόνια και τελείωσε πριν από τρία. Από τότε που άρχισα να βγαίνω ξανά ραντεβού, έχω δοκιμάσει εφαρμογές, ομάδες τρεξίματος, ομαδικά προγράμματα γυμναστικής, πάρτι και γνωριμίες μέσω φίλων. Δεν γνώρισα όλες αυτές τις γυναίκες στο ίδιο μέρος ή με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, δεν μπορώ να εξηγήσω εύκολα γιατί καταλήγουν όλες με τον ίδιο τρόπο.
Μιλάω για έξι γυναίκες με τις οποίες έβγαινα μέσα στον τελευταίο χρόνο. Με καθεμιά κράτησε διαφορετικό διάστημα. Δεν ήταν οι μόνες που γνώρισα. Έχει τύχει κι εγώ να βγω με κάποια μία ή δύο φορές και να μη θελήσω να τη δω ξανά. Ξέρω πώς είναι να γνωρίζεις έναν άνθρωπο και να μην ενδιαφέρεσαι για κάτι παραπάνω. Αυτό που δεν καταλαβαίνω τόσο εύκολα είναι να προχωράει η γνωριμία και μετά να ακούω ότι δεν έφταιξε τίποτα, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Και με τις έξι είχαμε έρθει κοντά και σωματικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια μου χρωστούσε σχέση ή ότι ένιωσε ακριβώς όπως ένιωσα εγώ. Γι’ αυτό δεν μου αρκεί η εξήγηση ότι με έβλεπαν μόνο φιλικά από την αρχή. Κάτι μας έφερε κοντά. Δεν ξέρω τι έλειπε στη συνέχεια.
Αν απαριθμήσω όσα πάνε καλά στη ζωή μου, θα έλεγε κανείς ότι έχω αρκετά υπέρ μου. Είμαι σε καλή φυσική κατάσταση, έχω δικό μου διαμέρισμα σε μεγάλη πόλη, δεν χρωστάω και η δουλειά μου πηγαίνει καλά. Δεν πιστεύω ότι αυτά αρκούν για να με ερωτευτεί κάποια. Όταν όμως αρχίζω να ψάχνω τι μπορεί να φταίει, σε αυτά καταλήγω. Είναι πράγματα που τουλάχιστον μπορώ να κρίνω.
Δεν περνάω, βέβαια, όλη μου τη ζωή δουλεύοντας και ψάχνοντας σύντροφο. Τρέχω μαραθωνίους, συμμετέχω σε τρίαθλα, ασχολούμαι με τη φωτογραφία και παίζω πιάνο. Κάνω πού και πού stand-up, διαβάζω και μαγειρεύω. Ταξιδεύω στο εξωτερικό μία ή δύο φορές τον χρόνο και έχω πάει σε περίπου 35 χώρες. Τίποτα από αυτά όμως δεν μου λέει πώς είναι για μια γυναίκα να βγαίνει μαζί μου. Άλλο να έχω ενδιαφέροντα κι άλλο να νιώσει εκείνη ότι ταιριάζουμε.
Έχω ρωτήσει φίλους και φίλες μήπως δείχνω υπερβολικό ή πολύ λίγο ενδιαφέρον και τρυφερότητα. Μου λένε ότι ο τρόπος μου είναι μια χαρά. Το εκτιμώ, αλλά μέχρι ένα σημείο μπορεί να με βοηθήσει η γνώμη τους. Δεν είναι εκείνοι που αποφασίζουν αν θέλουν να συνεχίσουν να βγαίνουν μαζί μου. Όσο κι αν με καθησυχάζουν, δεν μπορούν να μου πουν πώς το έζησαν εκείνες.
Μπορεί η ευγενική εξήγηση να είναι και όλη η αλήθεια: τους άρεσα, ήρθαμε κοντά, αλλά δεν ένιωσαν ποτέ αυτό που αναζητούσαν. Μπορεί πάλι να υπήρχε κάτι πιο συγκεκριμένο που δεν ήθελαν να μου πουν. Δεν ξέρω. Ο ευγενικός τρόπος τους αφήνει ανοιχτά και τα δύο ενδεχόμενα, κι εγώ συνεχίζω να αναρωτιέμαι.
Δεν ψάχνω τι θα μπορούσα να πω για να πείσω κάποια να μείνει. Θέλω μια εξήγηση που να μπορώ να καταλάβω και να δω τι μπορώ να κάνω. Αν κάτι στον τρόπο που βγαίνω με μια γυναίκα την απομακρύνει, προτιμώ να το ακούσω καθαρά, όσο κι αν με δυσκολέψει. Η απάντηση όμως παραμένει ότι δεν υπήρχε τίποτα που θα έπρεπε να είχα κάνει αλλιώς. Εγώ ρωτάω τι θα μπορούσα να αλλάξω. Κι εκεί η συζήτηση σταματάει.
