Μου λείπει, και ντρέπομαι λίγο που το παραδέχομαι, γιατί αμέσως μετά πρέπει να πω ότι εκείνος εξαφανίστηκε χωρίς κουβέντα. Ούτε μήνυμα ούτε εξήγηση. Κάπως παράξενα ακούγονται αυτά τα δύο μαζί. Λες και, αφού σταμάτησε να μου μιλάει, θα έπρεπε κι εγώ να πάψω να τον σκέφτομαι. Μακάρι να λειτουργούσε έτσι.
Αυτό που με ξάφνιασε περισσότερο είναι το κλάμα. Πρώτη φορά κλαίω για έναν άντρα. Δεν φανταζόμουν ότι θα μου συνέβαινε έτσι: να μου λείπει κάποιος που χάθηκε και να μην μπορώ ούτε να εξηγήσω γιατί μου λείπει τόσο πολύ.
Ακόμα και το «μου λείπει πολύ» δυσκολεύομαι να το πω. Είναι πιο ειλικρινές απ’ όσο αντέχω αυτή τη στιγμή. Θα προτιμούσα να το περνάω πιο χαλαρά, να λέω «εντάξει, με πείραξε λίγο» και να τελειώνει εκεί. Μετά όμως βάζω τα κλάματα, κι αυτό το «λίγο» δεν στέκει πια.
Δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εξήγηση. Ξέρω ότι εξαφανίστηκε. Ξέρω ότι δεν μου μιλάει. Αλλά το ότι καταλαβαίνω τι έγινε δεν σημαίνει πως σταμάτησε να μου λείπει.
Αυτό θέλω κυρίως να ρωτήσω, χωρίς να νιώθω ότι λέω χαζομάρες: είναι φυσιολογικό; Γίνεται να σου λείπει τόσο κάποιος που έχει κόψει κάθε επικοινωνία; Γιατί εμένα μου λείπει. Και πρώτη φορά πιάνω τον εαυτό μου να κλαίει για εκείνον.
