Πιστεύω ότι ένας άντρας πρέπει να μπορεί να κλάψει μπροστά στον άνθρωπό του. Να πει ότι φοβάται, ότι δυσκολεύεται, ότι δεν τα καταφέρνει όλα. Και να μπορεί να το πει χωρίς να πρέπει ταυτόχρονα να καθησυχάσει τον άλλον πως, εντάξει, δεν συμβαίνει και τίποτα.
Αυτό το υποστηρίζω εύκολα όταν συζητάμε τι είδους σχέσεις θέλουμε. Η πιο δύσκολη ερώτηση είναι τι συμβαίνει όταν ο σύντροφός σου όντως λυγίσει και η δική σου αντίδραση σε ξαφνιάσει. Όταν δηλαδή αυτό που νιώθεις εκείνη τη στιγμή δεν ταιριάζει με όσα πιστεύεις ειλικρινά.
Για αυτό το κενό αναρωτιέμαι. Θέλεις έναν άνθρωπο που να σου ανοίγεται, τον ενθαρρύνεις να μιλάει, εννοείς την πρόσκλησή σου. Και μετά, μπροστά στον έντονο φόβο, την ανασφάλεια ή τα δάκρυά του, αισθάνεσαι μια παρόρμηση να απομακρυνθείς.
Κάποιοι περιγράφουν ότι ξαφνικά μειώνεται η έλξη τους. Άλλοι λένε ότι για λίγο η σχέση μοιάζει περισσότερο με ευθύνη για τον άλλον παρά με ερωτικό δεσμό. Βρίσκονται σε έναν ρόλο φροντίδας που δεν περίμεναν, και αυτή η αλλαγή τούς φέρνει σε αμηχανία.
Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς, ειδικά όταν δεν σου αρέσει ούτε εσένα η αντίδρασή σου. Πώς το εξηγείς χωρίς να κάνεις τον σύντροφό σου να νιώσει ότι κακώς σου μίλησε; Ακόμη και το να ονομάσεις αυτό που ένιωσες μπορεί να ακουστεί σαν να παίρνεις πίσω την ασφάλεια που του είχες υποσχεθεί.
Δεν θεωρώ ότι συμβαίνει σε όλους και δεν περιγράφω κάτι που έχω ζήσει προσωπικά. Με ενδιαφέρουν οι εμπειρίες όσων αναγνωρίζουν αυτή την κατάσταση, αλλά ίσως διστάζουν να μιλήσουν επειδή ξέρουν ήδη πώς ακούγεται.
Θα ήθελα να καταλάβω αν ήταν μια αντίδραση που κράτησε μόνο όσο διαρκούσε η δύσκολη στιγμή. Επέστρεψε μετά η οικειότητα; Ή έμεινε κάτι διαφορετικό στην ερωτική σύνδεση, παρόλο που η αγάπη και το νοιάξιμο παρέμεναν;
Εκεί επιστρέφω: στο μετά. Αν το έχετε ζήσει, μπορέσατε να νιώσετε ξανά την ίδια εγγύτητα; Ή περιμένατε να επιστρέψει κάτι που τελικά δεν γύρισε ποτέ όπως ήταν;
