Όταν ντυνόμουν για να πάω στο μπαρ, διάλεξα εσώρουχο με ένα και μοναδικό κριτήριο: να είναι καθαρό. Δεν περίμενα ότι θα το αξιολογούσε κι άλλος κόσμος.
Αυτό που έβαλα είχε μπροστά τη φάτσα του Μπομπ Σφουγγαράκη και πίσω τον Καλαμάρη. Το είχα αγοράσει για πλάκα πριν από μερικά χρόνια. Μετά δεν έβαλα πλυντήριο στην ώρα του και η πλάκα απέκτησε πρακτική χρησιμότητα.
Στο μπαρ με πλησίασε ένας τύπος και μου πρότεινε να πιούμε μαζί. Τα βρήκαμε αρκετά ώστε να καταλήξουμε στο σπίτι του. Κάπου ανάμεσα στο ντύσιμο και στην απόφαση να φύγω μαζί του, ξέχασα εντελώς τι φορούσα από μέσα.
Εκείνος, πάντως, το πρόσεξε.
Για να είμαι δίκαιος μαζί του, το γέλιο ήταν αναμενόμενο. Δεν μιλάμε για κάποιο διακριτικό σχεδιάκι που έπρεπε να κοιτάξεις προσεκτικά για να το καταλάβεις. Υπήρχαν δύο ολόκληρες, αναγνωρίσιμες φάτσες. Και, όπως αποδείχτηκε, η μία ερχόταν με φωνή.
Έβαλε τα γέλια και άρχισε να μιμείται τον Καλαμάρη. Στην αρχή είχε πλάκα. Είχα βρεθεί σε μια απρογραμμάτιστη ερωτική συνάντηση με εσώρουχο κινουμένων σχεδίων· μπορούσα να δω το αστείο της υπόθεσης.
Το πρόβλημα ήταν ότι εκείνος δεν το βαριόταν ποτέ.
Συνέχισε τα σχόλια με τη φωνή του Καλαμάρη, ακόμα και δίπλα στο αυτί μου, και γελούσε με το εσώρουχο όση ώρα ήμασταν μαζί. Κάθε φορά που νόμιζα ότι τελείωσε η μίμηση, ο Καλαμάρης είχε κάτι ακόμα να προσθέσει.
Περίμενα λίγη ντροπή μόλις θυμόμουν τι είχα βάλει. Δεν περίμενα ο άλλος να αφιερώσει όλη τη βραδιά στο συγκεκριμένο αστείο. Το πρώτο γέλιο το καταλάβαινα απόλυτα. Η συνέχεια είχε αρχίσει να με κουράζει.
Όταν γύρισα σπίτι το επόμενο πρωί, δεν ήθελα να ξαναδώ αυτό το εσώρουχο. Το είχα αγοράσει για χαβαλέ, με είχε εξυπηρετήσει όταν ξέμεινα από καθαρά και τελικά είχε τραβήξει περισσότερη προσοχή απ’ όση άντεχα.
Το πέταξα από την ντροπή μου. Μια χαρά φοριόταν ακόμα. Απλώς δεν μπορούσα πια να το κοιτάξω χωρίς να τον ακούω.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




