Νομίζω πως αυτή τη φορά ερωτεύομαι στ’ αλήθεια. Ξέρω, έτσι ακριβώς μπορεί να μιλάει κάποιος που απλώς έχει ενθουσιαστεί, αλλά εδώ νιώθω κάτι διαφορετικό. Τη γνωρίζω πάνω από έναν χρόνο. Αυτό που αισθάνομαι έχει προλάβει να κρατήσει, δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε μόλις χθες.
Έχουμε έναν τρόπο να ταιριάζουμε που με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως ο καθένας είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τις χαζομάρες του άλλου. Δεν ακούγεται σαν μεγάλη ερωτική εξομολόγηση, το ξέρω. Περιγράφει όμως αυτό που νιώθω καλύτερα από κάτι εντυπωσιακό. Μου αρέσει εκείνη και μου αρέσει η σκέψη ότι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί.
Ξέρω επίσης ότι της αρέσω κι εγώ. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να με ξεμπλοκάρει. Αντί γι’ αυτό, έχω περάσει από το «μπορεί να γίνει κάτι μεταξύ μας;» στο «σε τι ακριβώς θα της ζητήσω να μπει;». Γιατί άλλο να υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον κι άλλο να φαντάζομαι τι μπορώ να της προσφέρω.
Ακόμα προσπαθώ να χτίσω το μέλλον μου. Η ζωή μου είναι αρκετά χαοτική και πολλά τα βρίσκω στην πορεία. Μπορώ να δεχτώ αυτή την αβεβαιότητα για μένα. Όταν όμως σκέφτομαι να μοιραστώ τη ζωή μου με κάποια που με νοιάζει, αναρωτιέμαι αν μπορώ να της δώσω αυτό που θέλει.
Δεν έχω μια τακτοποιημένη ζωή έτοιμη να της παρουσιάσω. Έχω συναισθήματα που μου φαίνονται σοβαρά και ένα μέλλον που χρειάζεται ακόμα δουλειά. Η προοπτική να τα συνδυάσω με ενθουσιάζει, αλλά με φοβίζει κιόλας.
Γι’ αυτό θέλω να ρωτήσω παντρεμένους άντρες: εσείς πώς το καταλάβατε; Τι σας έκανε να κοιτάξετε τη γυναίκα που είχατε δίπλα σας και να πείτε «ναι, μαζί της θέλω να φτιάξω τη ζωή μου»; Το νιώσατε ενώ όλα τα υπόλοιπα ήταν ακόμα αβέβαια;
Δεν περιμένω να προβλέψει ο γάμος κάποιου άλλου τι θα συμβεί μ’ εμάς. Θέλω να ακούσω πώς ήταν εκείνη η σιγουριά πριν από τον γάμο, πριν αποκτήσετε τόσες κοινές εμπειρίες ώστε η απάντηση να μοιάζει αυτονόητη.
Νομίζω ότι θα μπορούσα να την αγαπήσω. Χρειάζεται άραγε να έχω βάλει περισσότερα πράγματα σε σειρά πριν δω πού μπορεί να μας πάει αυτό;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




