Πριν από περίπου έξι μήνες μπήκε στην παρέα μας ένας καινούργιος και μου άρεσε σχεδόν αμέσως. Είχα μάλιστα την εντύπωση ότι ίσως υπήρχε κάτι κι από τη μεριά του. Όχι κάτι ξεκάθαρο, απλώς μερικές στιγμές που με έκαναν να νιώθω πως μεταξύ μας μπορεί να υπήρχε κάτι παραπάνω.
Το καλοκαίρι έχασε τη δουλειά του και είχα ακούσει ότι γι’ αυτό δεν έβγαινε ραντεβού. Οπότε σκέφτηκα να αφήσω τα πράγματα να προχωρήσουν μόνα τους. Ήρθαμε κοντά, αρχίσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα οι δυο μας και αποκτήσαμε μια φιλία που μου άρεσε έτσι κι αλλιώς. Δεν ένιωθα ότι χρειαζόταν να βιαστώ.
Στην παρέα υπάρχει και μια άλλη κοπέλα που τον θέλει, μόνο που εκείνη το έχει κάνει γνωστό σε όλους. Του είχε κάνει κίνηση το καλοκαίρι κι εκείνος ουσιαστικά την είχε απορρίψει. Παρ’ όλα αυτά, έμειναν καλοί φίλοι.
Κάπου στην πορεία άρχισα να αισθάνομαι ότι βρισκόμασταν σε έναν ανταγωνισμό που κανείς δεν είχε παραδεχτεί ανοιχτά. Μου φαινόταν πως την ενοχλούσε όταν περνούσαμε χρόνο οι δυο μας. Εγώ δεν είχα πει καν σε κάποιον ότι μου άρεσε, κι όμως ένιωθα σαν να συμμετείχα σε κάτι χωρίς να το έχω επιλέξει.
Πρόσφατα βγήκαμε όλη η παρέα σε μπαρ. Μιλούσαμε οι τρεις μας, όταν εκείνη ανέφερε πολύ χαλαρά μια γυναίκα με την οποία είχε βγει εκείνος. Αποτραβήχτηκα από την κουβέντα, αλλά ήμουν αρκετά κοντά ώστε να ακούω.
Απ’ όσα κατάλαβα, είχαν βγει μερικές φορές και μάλλον δεν έβλεπε να προχωράει σοβαρά μαζί της. Εγώ όμως είχα κολλήσει στο προηγούμενο: τελικά έβγαινε ραντεβού.
Μιλάμε σχεδόν για τα πάντα, αλλά για άλλες γυναίκες δεν μου είχε αναφέρει τίποτα. Εκείνη, πάντως, ήξερε. Δεν μπορώ να καταλάβω αν απέφευγε επίτηδες να μου το πει ή αν εγώ είχα δώσει στη μεταξύ μας οικειότητα μια σημασία που δεν είχε.
Γίνεται να σου αρέσει κάποιος, να μη νιώθεις έτοιμος να κυνηγήσεις κάτι σοβαρό μαζί του, αλλά να βγαίνεις χαλαρά με άλλους; Εμένα, από τότε που μου αρέσει εκείνος, οι υπόλοιποι μου φαίνονται λιγότερο ενδιαφέροντες. Μήπως απλώς υπέθεσα ότι συνέβαινε το ίδιο και σ’ αυτόν;
