Νωρίτερα μέσα στη χρονιά έβγαινα με έναν άντρα που μου άρεσε. Είχαμε περάσει πολύ όμορφα σε κάποια ραντεβού και η σωματική χημεία ήταν έντονη. Υπήρχε κάτι μεταξύ μας που με έκανε να θέλω να δω πού θα μπορούσε να πάει.
Όσο όμως ερχόμασταν πιο κοντά, φαινόταν ότι συναισθηματικά δεν μπορούσε να προχωρήσει. Μου είχε πει πως ένιωθε διαλυμένος. Η προηγούμενη σχέση του είχε τελειώσει σχεδόν δύο χρόνια πριν, αλλά εκείνος ακόμα δυσκολευόταν να την αφήσει πίσω του.
Η εντύπωσή μου ήταν ότι είχε πιστέψει πως ήταν έτοιμος να ξαναβγεί ραντεβού. Ύστερα, όταν άρχισε να δημιουργείται οικειότητα, ίσως κατάλαβε ότι δεν είχε συνέλθει όσο νόμιζε. Έτσι το ερμήνευσα εγώ, τουλάχιστον. Δεν μπορούσα να ξέρω ακριβώς τι συνέβαινε μέσα του.
Αυτό που ήξερα ήταν ότι απομακρύνθηκε. Και μου έμεινε μια σκέψη που με πονούσε: αν του ήμουν αρκετή, δεν θα τον βοηθούσε το να είναι μαζί μου να ξεχάσει την πρώην του; Ξέρω ότι φορτώνω πάρα πολλά σε μερικά όμορφα ραντεβού. Παρ’ όλα αυτά, εκεί κολλούσε το μυαλό μου. Εμένα μου άρεσε, ένιωθα ότι υπήρχε προοπτική, κι εκείνος δεν μπορούσε να συνεχίσει να με πλησιάζει.
Τώρα, έξι μήνες μετά, εμφανίστηκε ξανά. Θέλει να βρεθούμε και να μιλήσουμε.
Έχω περιέργεια, φυσικά. Θυμάμαι πόσο μου άρεσε η παρέα του. Ούτε ξέχασα τη χημεία μας επειδή τότε δεν μπορούσε να προχωρήσει. Το μήνυμά του μου τα έφερε πάλι όλα αυτά στο μυαλό, μαζί με την επιθυμία να τον ακούσω.
Αλλά το ότι θέλει να με δει δεν μου λέει τι έχει αλλάξει. Δεν ξέρω αν νιώθει έτοιμος τώρα, αν βλέπει διαφορετικά την προηγούμενη απομάκρυνσή του ή τι περιμένει από μια συνάντησή μας. Προς το παρόν, έχω μόνο μια πρόταση να τα πούμε.
Προσπαθώ να αποφασίσω ενώ εκείνο το παλιό αίσθημα, ότι δεν του ήμουν αρκετή, είναι ακόμα εδώ. Ένα κομμάτι μου θέλει να ακούσει τι έχει να πει. Ένα άλλο θυμάται πώς ένιωσα όταν έκανε πίσω την πρώτη φορά.
Δεν έχουμε ξαναβρεθεί. Εκείνος το ζήτησε, κι εγώ αναρωτιέμαι αν μια συνάντηση θα μπορούσε να μας δώσει μια διαφορετική αρχή ή αν θα με ξαναφέρει στην ίδια αβεβαιότητα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




