Αναρωτιέμαι τι γίνεται μετά από ένα πρώτο ραντεβού όπου δεν νιώθεις τη σπίθα. Δεν υπάρχει άμεση ερωτική έλξη ούτε η ξεκάθαρη αίσθηση ότι θέλεις αυτός ο άνθρωπος να γίνει κάτι περισσότερο για σένα. Αν δεχτείς να ξαναβγείτε, μπορεί αυτό να αλλάξει πραγματικά;
Θα ήθελα ιδιαίτερα να ακούσω άντρες που το έχουν ζήσει. Έχετε γνωρίσει κάποια, δεν έχετε νιώσει ερωτική σύνδεση μαζί της και παρ’ όλα αυτά θελήσατε να τη δείτε ξανά; Τι σας έκανε να δώσετε άλλη μια ευκαιρία;
Με ενδιαφέρει κυρίως η συνέχεια. Η έλξη ήρθε σιγά σιγά, όσο τη γνωρίζατε; Δεθήκατε πρώτα συναισθηματικά και η ερωτική χημεία ακολούθησε; Ή ο επιπλέον χρόνος μαζί απλώς επιβεβαίωσε αυτό που είχατε νιώσει από την αρχή;
Απ’ έξω μπορώ να φανταστώ όλες αυτές τις εκδοχές. Θα ήθελα όμως να ακούσω πώς ήταν για κάποιον που του συνέβη. Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που καταλάβατε ότι κάτι είχε αλλάξει; Ή το συνειδητοποιήσατε αργότερα, κοιτάζοντας πώς είχε εξελιχθεί η γνωριμία;
Έχω ιδιαίτερη περιέργεια για όσους κατέληξαν σε μια καλή σχέση με κάποια που αρχικά δεν τους είχε τραβήξει ερωτικά. Πώς θυμάστε τώρα εκείνο το πρώτο ραντεβού; Υπήρχε κάτι που τότε δεν είχατε αναγνωρίσει ή η σύνδεση χτίστηκε μέσα από τις επόμενες συναντήσεις;
Αλλά με ενδιαφέρουν και οι περιπτώσεις που δώσατε χρόνο και η χημεία δεν ήρθε ποτέ.
Όταν φύγατε από εκείνο το πρώτο ραντεβού χωρίς να έχετε νιώσει σπίθα, τι σας έκανε να θέλετε ένα δεύτερο; Και τελικά χαρήκατε που πήγατε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




