Είμαι 21 και, ύστερα από μια δύσκολη σχέση, έμεινα για αρκετό καιρό χωρίς σύντροφο. Δούλεψα με τον εαυτό μου, κατάλαβα τι με κάνει χαρούμενη και έφτιαξα μια καθημερινότητα που μου άρεσε, με τα ενδιαφέροντα και τις ασχολίες μου. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι μπορούσα να ξαναβγώ ραντεβού.
Πίστευα πραγματικά ότι είχα ξεπεράσει όσα με είχαν πληγώσει. Δεν περίμενα να εμφανιστεί κάποιος για να περνάω καλά. Ήμουν ήδη καλά με τη ζωή μου και μου φαινόταν όμορφη η ιδέα να κάνω χώρο μέσα της για έναν άλλον άνθρωπο.
Και μετά βγήκα με κάποιον που μου άρεσε στ’ αλήθεια.
Μετά το ραντεβού άρχισε το άγχος. Υπερανέλυα τα πράγματα, ειδικά όταν δεν μπορούσα να καταλάβω τις προθέσεις του. Δεν ήξερα πού πήγαινε όλο αυτό και, αντί να αφήσω λίγο χρόνο για να φανεί, έκοψα παρορμητικά την επικοινωνία.
Το μετάνιωσα σχεδόν αμέσως. Μου άρεσε και είχα κλείσει την πόρτα προτού προλάβει να εξελιχθεί οτιδήποτε. Αργότερα του ζήτησα συγγνώμη, αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Το καταλαβαίνω απόλυτα. Το ότι απολογήθηκα δεν σήμαινε πως εκείνος όφειλε να δώσει άλλη μια ευκαιρία.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι ξέρω πόσο θα με πείραζε αν κάποιος μου έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι συνέχεια μήπως απομάκρυνα κάτι καλό. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν μεταξύ μας. Ξέρω όμως ότι άφησα τον φόβο να με οδηγήσει σε μια απόφαση που αμέσως μετά δεν με εξέφραζε.
Επειδή ήμουν καλά μόνη μου, το είχα πάρει ως σημάδι ότι ήμουν έτοιμη. Όταν όμως μου άρεσε κάποιος, βγήκαν στην επιφάνεια συναισθήματα που δεν είχα χρειαστεί να διαχειριστώ όσο ήμουν μόνη. Δεν το περίμενα και ακόμα με στενοχωρεί το πόσο γρήγορα αντέδρασα.
Θέλω να μπορώ να νιώθω ευάλωτη χωρίς να εγκαταλείπω όσα ζητάω από μια σχέση. Ξέρω ότι οι γνωριμίες έχουν και άβολες στιγμές, κι ότι δεν γίνεται να έχω αμέσως σιγουριά για τον άλλον. Πριν προσπαθήσω ξανά, θέλω να βρω έναν τρόπο να ηρεμώ όταν αυτή η αβεβαιότητα με πιέζει να κάνω κάτι αμέσως.
Δεν είμαι έτοιμη για άλλο ραντεβού ακόμα. Προσπαθώ να καταλάβω πώς να αντέχω το άγχος χωρίς να βάζω ένα τέλος που στην πραγματικότητα δεν θέλω.
