Ο άντρας με τον οποίο βγαίνω μου λέει ότι νιώθει πως αρχίζει να με ερωτεύεται. Περνάμε πολύ καλά μαζί, οπότε δεν είναι κάτι που με χαλάει να ακούω. Είναι όμως μεγάλο πράγμα, ενώ εγώ ακόμα προσπαθώ να συνηθίσω ότι η προηγούμενη σχέση μου τελείωσε.
Μου αρέσει, κι αυτό είναι που κάνει την κατάσταση δύσκολη να την εξηγήσω. Αν δεν απολαμβάναμε ο ένας την παρέα του άλλου, μάλλον δεν θα υπήρχε τόση απορία. Αλλά την απολαμβάνουμε. Απλώς τα δικά του συναισθήματα φαίνεται να προχωρούν πιο γρήγορα απ’ όσο μπορώ να ακολουθήσω αυτή τη στιγμή.
Του έχω πει ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο χωρίς σχέση, χώρο για τον εαυτό μου. Μόλις βγήκα από μια σχέση και θέλω να δω πώς είναι να είμαι μόνη μου πριν μπω σε κάποια επόμενη, ακόμα κι αν ο άνθρωπος απέναντί μου μού αρέσει πολύ.
Εκείνος λέει ότι καταλαβαίνει. Ότι θα σεβαστεί τα όριά μου και είναι διατεθειμένος να περιμένει. Μου λέει επίσης ότι όταν είναι κοντά μου νιώθει ηρεμία. Το βρίσκω πολύ τρυφερό και δεν θέλω να το προσπεράσω μόνο και μόνο επειδή εγώ δεν έχω μια εξίσου σίγουρη απάντηση να του δώσω.
Παράλληλα, το «θα σε περιμένω» είναι μια κάπως παράξενη παρηγοριά. Το εκτιμώ, αλλά δεν ξέρω πόσος χρόνος θα μου χρειαστεί. Δεν του έχω πει ότι κάποια συγκεκριμένη στιγμή θα είμαι έτοιμη. Δεν έχω μια τέτοια ημερομηνία ούτε μέσα μου, για να μπορώ να του την πω.
Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω αν απλώς νιώθουμε πράγματα με διαφορετικό ρυθμό ή αν εγώ προσπαθώ να κρατήσω χαλαρό κάτι που για εκείνον έχει ήδη γίνει πολύ πιο σοβαρό. Μέχρι τώρα, του έχω εξηγήσει πού βρίσκομαι κι εκείνος λέει ότι μπορεί να το δεχτεί.
Ίσως κάποιοι άνθρωποι να ξέρουν γρήγορα τι αισθάνονται. Εγώ προς το παρόν ξέρω ότι ταιριάζουμε, ότι εκείνος ερωτεύεται και ότι έχω ζητήσει χρόνο. Κι όταν μου λέει ότι θα με περιμένει, δεν ξέρω τι άλλο να απαντήσω πέρα από όσα του έχω ήδη πει.
