Θέλω να ρωτήσω τους άντρες που είναι καιρό σε μια σχέση: λέτε ακόμα στην κοπέλα ή στη γυναίκα σας ότι είναι όμορφη, μετά από δύο ή τρία χρόνια μαζί; Σας βγαίνει τόσο εύκολα όσο στην αρχή ή έχετε παρατηρήσει ότι το λέτε όλο και πιο σπάνια;
Μιλάω για εκείνη τη φάση που ο άλλος έχει γίνει πια κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Γνωρίζεστε καλά, έχετε αποκτήσει οικειότητα. Το κομπλιμέντο δεν έχει εκείνο το μικρό καρδιοχτύπι της αρχής, όταν ουσιαστικά αποκαλύπτεις ότι κάποια σου αρέσει. Αυτό πλέον το ξέρετε και οι δύο.
Αναρωτιέμαι όμως τι γίνονται οι ίδιες οι λέξεις. Το «είσαι όμορφη» συνεχίζει να ακούγεται ανάμεσά σας ή σιγά σιγά μένει μόνο στο μυαλό σου; Την κοιτάς, το σκέφτεσαι και μετά συνεχίζεις ό,τι έκανες, επειδή θεωρείς πως το ξέρει ήδη; Άλλο να είσαι σίγουρος ότι το γνωρίζει κι άλλο να θυμάσαι πότε της το είπες τελευταία φορά.
Δεν εννοώ ότι κάθε κομπλιμέντο χρειάζεται να γίνεται ολόκληρη ρομαντική σκηνή. Μιλάω για κάτι απλό: να κοιτάξεις τη γυναίκα που έχεις δίπλα σου και να της πεις ότι σου αρέσει αυτό που βλέπεις. Χωρίς επέτειο, κάποια ιδιαίτερη αφορμή ή λόγια που χρειάζονται πρόβα.
Κι αν το λέτε λιγότερο, έχετε καταλάβει γιατί; Σας φαίνεται ότι επαναλαμβάνεστε; Δείχνετε πια την τρυφερότητά σας με άλλους τρόπους; Ή δεν είχατε σκεφτεί καν πόσο συχνά το λέτε, μέχρι να σας το ρωτήσει κάποιος;
Αυτό θέλω να ακούσω από όσους έχουν περάσει τα πρώτα στάδια μιας σχέσης. Δύο ή τρία χρόνια μετά, εξακολουθείτε να της το λέτε; Όταν σκέφτεστε ότι είναι όμορφη, το ακούει κι εκείνη;
