Γνωριστήκαμε μέσω κοινών φίλων και, σε μια περίοδο διακοπών, αρχίσαμε να μιλάμε στο Instagram. Μέχρι να βρεθούμε από κοντά, είχαμε ήδη αποκτήσει μια οικειότητα. Δεν ήταν σαν να καθόμασταν απέναντι και να ψάχναμε από πού να αρχίσουμε.
Το πρώτο βράδυ μού ζήτησε να μείνω σπίτι της. Η συγκάτοικός της έλειπε και μου είπε ότι ένιωθε μοναξιά. Έμεινα, περάσαμε τη νύχτα αγκαλιά και το επόμενο πρωί φιληθήκαμε. Με κάλεσε ξανά για την επόμενη μέρα. Δύο τέτοια βράδια στη σειρά μού φάνηκαν αρκετά ενθαρρυντική αρχή.
Δεν είχα αρχίσει να σχεδιάζω το μέλλον μας. Απλώς πίστευα ότι αρεσκόμασταν ο ένας στον άλλον και θα συνεχίζαμε να βλεπόμαστε, για να δούμε πού θα πάει. Εκείνη με είχε καλέσει, υπήρχε τρυφερότητα και από τις δύο πλευρές και δεν είχα προσέξει κάποια στιγμή που να άλλαξε το κλίμα.
Την τρίτη μέρα είχα δουλειές. Το βράδυ τής έστειλα να δω αν ήθελε να έρθει από το σπίτι μου. Μου είπε ότι ήταν ήδη σε ένα μπαρ με φίλους και είχε πιει. Της είπα να περάσει όμορφα και ότι μπορούσαμε να τα πούμε την επομένη.
Για μένα, αυτό σήμαινε ότι θα επικοινωνούσε όταν θα μπορούσε. Πράγματι, στις πέντε το επόμενο απόγευμα μου έστειλε. Μόνο που έλεγε ότι δεν ένιωθε να υπάρχει κάτι μεταξύ μας και δεν ήθελε να συνεχίσουμε. Είπα εντάξει και το άφησα εκεί.
Μήνες αργότερα, έμαθα από κοινούς φίλους ότι εκείνο το βράδυ στο μπαρ είχε γνωρίσει έναν άλλον και είχε πάει σπίτι του. Αυτό ίσως εξηγούσε τη χρονική στιγμή. Δεν μου έλεγε όμως τι είχε νιώσει μαζί μου ή αν είχε αμφιβολίες από την αρχή.
Εκεί κολλάω ακόμα. Εγώ έζησα εκείνα τα δύο βράδια σαν το ξεκίνημα κάποιου πράγματος. Ίσως για εκείνη να ήταν απλώς δύο όμορφα βράδια. Με είχε όντως καλέσει, αλλά μπορεί εγώ να έδωσα στις προσκλήσεις μεγαλύτερη σημασία.
Αναρωτιέμαι αν μου ξέφυγε κάτι, αν έκανα κάτι λάθος και τι εννοούμε τελικά όταν λέμε ότι υπάρχει σπίθα. Όταν κάποια μου αρέσει και δείχνει ενθουσιασμένη να με ξαναδεί, πώς καταλαβαίνω αν αυτό που νιώθουμε είναι η ίδια αρχή;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




