Μία ώρα μετά το δεύτερο ραντεβού μας, μου έστειλε μήνυμα για να μου πει ότι δεν ήθελε να συνεχίσουμε. Εγώ ήμουν ακόμη στο σημείο που μου άρεσε πάρα πολύ. Εκείνος είχε ήδη φτάσει στο πώς θα με αποχαιρετούσε όσο πιο ευγενικά μπορούσε.
Μιλούσαμε συνέχεια με μηνύματα για περίπου δύο εβδομάδες. Μου άρεσε εμφανισιακά, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν ο πρώτος άντρας με τον οποίο ένιωσα πραγματικά ότι υπήρχε σύνδεση. Πρώτη φορά μου άρεσε κάποιος τόσο, χωρίς να χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου να ενδιαφερθεί. Το ενδιαφέρον ερχόταν από μόνο του.
Το μήνυμά του έλεγε πως είχε περάσει πολύ ωραία, αλλά η συνέχεια ξεκαθάριζε ότι άλλο ραντεβού δεν θα υπήρχε. Δεν κατάφερα να το αφήσω εκεί. Τον ρώτησα γιατί.
Μου είπε ότι δεν ταίριαζε το χιούμορ μας. Ότι ήμουν πολύ καλός άνθρωπος.
Δεν ξέρω τι περίμενα να ακούσω, ούτε αν μια άλλη εξήγηση θα πονούσε λιγότερο. Αυτή, πάντως, με έκανε να αναρωτιέμαι πώς γίνεται να ζήσαμε τις ίδιες συζητήσεις τόσο διαφορετικά. Εγώ ένιωθα ότι είχαμε κάτι. Μου είχε ξεφύγει κάποιο προφανές σημάδι;
Τώρα αμφιβάλλω για το αν μπορώ να καταλάβω πότε αρέσω σε έναν άντρα. Για μένα σήμαιναν κάτι όλα εκείνα τα μηνύματα. Σήμαινε κάτι και το δεύτερο ραντεβού. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν ήταν εγγύηση. Απλώς δεν είχα καταλάβει πόσες ελπίδες είχα στηρίξει πάνω τους, μέχρι που δεν υπήρχε πια πού να πάνε.
Διέγραψα το Hinge. Αυτή τη στιγμή και μόνο η σκέψη να αρχίσω άλλη μια κουβέντα, να ενδιαφερθώ ξανά και να περιμένω να δω αν είναι αμοιβαίο με εξαντλεί. Δεν μπορώ να φανταστώ να το ξανακάνω όσο ακόμη θέλω να είναι εκείνος.
Το πιο δύσκολο είναι πόσα λίγα έχω να θυμάμαι και πόσα πολλά ήθελα να ακολουθήσουν. Δύο ραντεβού δεν αφήνουν πολλές αναμνήσεις. Αφήνουν όμως άφθονο χώρο για όλα όσα φανταζόσουν.
Θέλω συνέχεια να του στείλω και να ρωτήσω αν μπορούμε να ξαναδοκιμάσουμε. Ξέρω ότι έχει ήδη απαντήσει στο αν θα ξαναβγούμε. Προσπαθώ να κρατηθώ και να μην του κάνω την ίδια ερώτηση με άλλα λόγια.
