Δύο μέρες μετά το πρώτο μας ραντεβού, του έστειλα εγώ. Εκείνος δεν είχε επικοινωνήσει και ήθελα να καταλάβω πού βρισκόμασταν. Το συζητούσαμε καιρό να βρεθούμε, ώσπου τελικά έγινε. Μόνο που μετά έμεινα να αναρωτιέμαι τι εντύπωση του είχα αφήσει.
Ξεκίνησα με τα συνηθισμένα, ένα «τι κάνεις;». Με ρώτησε κι εκείνος πώς είμαι, ανταλλάξαμε δυο κουβέντες και μετά τον ρώτησα αυτό που είχα πραγματικά στο μυαλό μου: αν είχε αλλάξει ο τρόπος που με έβλεπε τώρα που είχαμε γνωριστεί από κοντά.
Μου απάντησε ευγενικά, αλλά αυτό δεν έκανε το μήνυμα πιο εύκολο να το διαβάσω. Χάρηκε που επιτέλους βρεθήκαμε, είπε. Αφού όμως το σκέφτηκε λίγες μέρες, κατάλαβε πως δεν ένιωσε τη χημεία που περίμενε. Ζήτησε συγγνώμη που μου το έλεγε τώρα και εξήγησε ότι ήθελε πρώτα να σιγουρευτεί. Δεν ήθελε να μου δίνει ελπίδες χωρίς λόγο.
Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Εγώ, πάλι, κόλλησα αμέσως σε εκείνες τις «λίγες μέρες».
Το ήξερε από τη στιγμή που τελείωσε το ραντεβού; Πέρασε αυτές τις δύο μέρες προσπαθώντας να καταλάβει πώς ένιωθε ή ψάχνοντας έναν ευγενικό τρόπο να πει κάτι που είχε ήδη αποφασίσει; Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν το είχε σκεφτεί πραγματικά ή αν αυτή ήταν απλώς μια φράση που έκανε την απόρριψη λίγο πιο ήπια.
Εγώ είμαι 33 κι εκείνος 43. Οι ηλικίες μας, πάντως, δεν με βοήθησαν καθόλου να διαβάσω πίσω από τις λέξεις του.
Τον ευχαρίστησα για την ειλικρίνειά του. Του είπα ότι εκτιμούσα που μου το ξεκαθάρισε, πως χάρηκα που τον γνώρισα και ότι του ευχόμουν τα καλύτερα. Τα εννοούσα. Η απογοήτευση δεν αναιρούσε το ότι προτιμούσα να ξέρω.
Δεν απάντησε ξανά. Δεν του είχα αφήσει και κάποια ερώτηση να απαντήσει, αν και μέσα μου υπήρχε ακόμα μία.
Έκλαψα. Ξέρω ότι κι αυτά είναι μέσα στα ραντεβού, αλλά εκείνο το βράδυ αυτή η σκέψη δεν με παρηγορούσε. Η κουβέντα μας είχε τελειώσει με τις ευχές μου. Εγώ είχα μείνει ακόμα σ’ εκείνες τις δύο μέρες.
