Έχω αρχίσει ήδη να αγχώνομαι για τα Χριστούγεννα, κι ο λόγος είναι ένας άντρας που μου φέρεται υπέροχα. Είναι γενναιόδωρος, μιλάει για το μέλλον μας και μπορεί να αγοράσει σχεδόν οτιδήποτε θα σκεφτόμουν να του πάρω δώρο.
Βγαίνουμε λίγο καιρό. Είμαι 52, έχω δικό μου σπίτι, δικό μου αυτοκίνητο και μια καλή δουλειά με εξαψήφιες ετήσιες αποδοχές σε ευρώ. Στα χαρτιά, τα πάω πολύ καλά. Στην καθημερινότητα όμως προσέχω πού ξοδεύω. Το ότι κάνω οικονομία είναι ένας από τους λόγους που κατάφερα να αποκτήσω όσα έχω.
Εκείνος έχει πολύ μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Όταν μιλάει για ταξίδια μαζί και διαμονή σε μέρη που εγώ δεν θα σκεφτόμουν καν να κλείσω, περιγράφει πράγματα συνηθισμένα για τη ζωή του. Εγώ ακούω κάτι πολύ όμορφο και σχεδόν αμέσως αρχίζω να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να συνεισφέρω.
Θέλω κι εγώ να τον περιποιηθώ. Να του πάρω κάτι ξεχωριστό ή να τον πάω κάπου ωραία, χωρίς να υπολογίζω από μέσα μου τι θα σημαίνει αυτό για τον προϋπολογισμό μου. Ο μισθός μου μπορεί να είναι καλός, αλλά δεν φτάνει για τον τρόπο ζωής που εκείνος μπορεί να υποστηρίξει τόσο άνετα.
Δεν έχουμε έρθει ακόμα σε σωματική οικειότητα, και νομίζω ότι θέλει να είμαστε αποκλειστικά μαζί και να προχωρήσει η σχέση. Εγώ διστάζω, παρόλο που μου φέρεται τόσο καλά. Ένα κομμάτι μου αναρωτιέται μήπως θα ταίριαζε περισσότερο με μια γυναίκα που έχει αντίστοιχη οικονομική δυνατότητα.
Δεν έχει κάνει κάτι άσχημο. Η αμηχανία είναι δική μου. Δεν ξέρω πώς να δεχτώ αυτή τη γενναιοδωρία χωρίς να αισθάνομαι ότι θα έπρεπε να μπορώ να ανταποδώσω με τον ίδιο τρόπο.
Με τα Χριστούγεννα, όλο αυτό γίνεται πολύ συγκεκριμένο. Κανονικά θα χαιρόμουν να διαλέξω ένα δώρο. Τώρα σκέφτομαι τι θα μπορούσε να φανεί ξεχωριστό σε κάποιον που μπορεί απλώς να αγοράσει ό,τι θέλει.
Θα ήθελα να ακούσω ανθρώπους που έχουν βρεθεί είτε στη μία είτε στην άλλη πλευρά. Όταν ο ένας μπορεί να διαθέσει πολύ περισσότερα χρήματα, πώς ανταποδίδει ο άλλος όσα του προσφέρει; Και πώς καταφέρατε να νιώσετε άνετα μ’ αυτή τη διαφορά;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




