Πριν από δώδεκα χρόνια, την Ημέρα των Βετεράνων, παντρευτήκαμε. Κάθε φορά που φτάνει η επέτειός μας, σκέφτομαι και σε τι κατάσταση με βρήκε η γυναίκα μου: διαζευγμένο, να μένω σε ένα μοτέλ, χωρίς σχεδόν τίποτα δικό μου.
Εκεί με γνώρισε κι εκεί με ερωτεύτηκε. Δεν είχα σπίτι να της δείξω ούτε μπορούσα να πω ότι η ζωή μου πήγαινε ιδιαίτερα καλά. Αυτή ήταν η πραγματικότητά μου τότε, κι εκείνη ήθελε να είναι μαζί μου. Δώδεκα χρόνια μετά, αυτό εξακολουθεί να σημαίνει πάρα πολλά για μένα.
Τώρα έχουμε το δικό μας σπίτι. Ακόμα και που το γράφω, χαίρομαι. Βάζω δίπλα δίπλα εκείνο το δωμάτιο στο μοτέλ και το σπίτι που έχουμε σήμερα και καταλαβαίνω πόσα έχουν αλλάξει. Για να φτάσουμε ως εδώ χρειάστηκαν χρόνια, δουλειά και υπομονή και από τους δυο μας. Όταν το σκέφτομαι έτσι, νιώθω ακόμα πιο περήφανος για όσα καταφέραμε μαζί.
Έχουμε και δύο υπέροχα αγόρια, και τα δύο στο φάσμα του αυτισμού. Είναι τεράστιο κομμάτι της ζωής που έχουμε φτιάξει. Όταν λέω πως καμαρώνω για την οικογένειά μου, εννοώ τη γυναίκα μου, τους γιους μας και όλη αυτή τη ζωή που μοιραζόμαστε καθημερινά.
Και αμέσως μετά την επέτειο του γάμου έρχεται άλλη μία: αύριο κλείνω έναν χρόνο στη δουλειά μου ως τεχνικός βιομηχανικών μηχανημάτων. Πριν από αυτήν, δούλευα δεκαέξι χρόνια σε χυτήριο. Ύστερα από τόσο καιρό στο ίδιο αντικείμενο, ένας ολόκληρος χρόνος σε καινούργια δουλειά είναι κι αυτός λόγος να γιορτάσω.
Στον γάμο μας έχουμε περάσει και μεγάλους καβγάδες. Δεν θέλω να τους παραλείψω επειδή σήμερα έχουμε επέτειο. Χρειαστήκαμε υπομονή και κατανόηση, ειδικά τις φορές που δυσκολευόμασταν περισσότερο να τις βρούμε. Μείναμε μαζί και συνεχίσαμε να προσπαθούμε. Πιστεύω πως αυτή η προσπάθεια έκανε το δέσιμό μας πιο γερό κι από ατσάλι.
Φέτος, λοιπόν, μετράω δώδεκα χρόνια ως άντρας της, ένα δικό μας σπίτι και δύο αγόρια που αγαπώ. Κι αύριο συμπληρώνω έναν χρόνο στη νέα δουλειά. Έχουμε αρκετά να γιορτάσουμε.
