Είμαι στη διαδικασία διαζυγίου και νιώθω πολύ χαρούμενη. Τόσο, που μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Περιμένω ότι κάποια στιγμή θα με πιάσει η στενοχώρια που υποτίθεται πως συνοδεύει έναν χωρισμό, αλλά αυτό που αισθάνομαι κυρίως είναι ανακούφιση.
Πριν από περίπου δύο μήνες έγινε κάτι που αφορούσε έναν φίλο μου και ο άντρας μου με κατηγόρησε ότι τον απάτησα. Δεν τον απάτησα. Του είπα όσα είχαν συμβεί και προσπάθησα να του τα εξηγήσω όσο πιο καθαρά μπορούσα. Έβαλα μέχρι και τον φίλο μου να του μιλήσει, με την ελπίδα ότι, αν άκουγε και τους δυο μας, θα ηρεμούσε η κατάσταση.
Δεν άλλαξε τίποτα. Έφτασα σε ένα σημείο που δεν είχα πια κάποια άλλη εξήγηση να δώσω, κάτι ακόμα που ίσως τον έπειθε. Τελικά σταμάτησα να προσπαθώ. Το άφησα.
Έχω συζητήσει όσα έγιναν με φίλους, ακόμα και με ανθρώπους που ήταν παλιότερα προϊστάμενοί μου. Όλοι βρήκαν περίεργη την αντίδρασή του. Κάποιοι αναρωτήθηκαν μήπως είχε απατήσει εκείνος κάποια στιγμή και τώρα φόρτωνε σε εμένα τις δικές του πράξεις. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό. Είναι μια υποψία τους, όχι απόδειξη, και δεν έχω απάντηση.
Αυτό που ξέρω είναι πόσα κομμάτια του εαυτού μου νιώθω ότι θυσίασα προσπαθώντας να τον κάνω χαρούμενο. Υπήρχαν τόσοι καβγάδες, τόση προσπάθεια να αλλάξει συμπεριφορά ή να δει αλλιώς κάποια πράγματα. Όταν σκέφτομαι τον γάμο μας, μεγάλο μέρος όσων θυμάμαι είναι αυτή η συνεχής προσπάθεια.
Τώρα που τελειώνει, είναι σαν να με βρίσκει μαζεμένη όλη η ανακούφιση. Δεν στενοχωριέμαι όπως περίμενα. Χαίρομαι που δεν χρειάζεται να συνεχίσω να ζω έτσι και να προσπαθώ ξανά για τα ίδια πράγματα.
Είμαι 22 χρονών. Μακάρι να μην είχα παντρευτεί τόσο μικρή, αλλά χαίρομαι που έχω ακόμα την ευκαιρία να ζήσω τη ζωή μου χωρίς να με κρατάει αυτή η σχέση. Δεν με ενδιαφέρει να βρω άλλον άντρα ούτε να μπω σε καινούργια σχέση για πολύ καιρό.
Αυτό που περιμένω είναι να μείνω μόνη μου. Όταν σκέφτομαι τη συνέχεια, αυτή η εικόνα με κάνει χαρούμενη: μια ζωή δική μου, χωρίς να σχεδιάζω προς το παρόν να τη μοιραστώ με κάποιον.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




