Έχω πάρει διαζύγιο, είμαι γύρω στα σαράντα πέντε και μόνο που ακούω τη φράση «νέα αρχή» κουράζομαι. Δύο λέξεις είναι, ακούγονται τόσο απλές. Μετά σκέφτομαι πόσα χρόνια έδωσα στον γάμο μου και ξαφνικά αυτές οι δύο λέξεις κουβαλάνε ολόκληρη ζωή.
Ένα κομμάτι μου νιώθει κάπως γελοίο που ρωτάω πώς γίνεται αυτό. Ενήλικος άνθρωπος είμαι. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να ξέρω πώς να ξεκινήσω το επόμενο κεφάλαιο της ζωής μου. Μόνο που το να ξέρεις ότι ο γάμος σου τελείωσε δεν σου λέει αυτόματα τι ακολουθεί.
Στα χρόνια κολλάω περισσότερο. Αφιέρωσα τόσο χρόνο στο να είμαι μέσα σε έναν γάμο, που το να αρχίσω πάλι μου φαίνεται δυσανάλογα μεγάλο. Σαν να μου ζητάνε να ξανακάνω κάτι στο οποίο έχω ήδη δώσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου. Δεν ξέρω πού να βάλω όλη αυτή την ιστορία όσο προσπαθώ να καταλάβω το παρόν μου.
Και υπάρχει βέβαια η ηλικία. Το «γύρω στα σαράντα πέντε» δεν είναι ένας αφηρημένος αριθμός όταν αφορά εμένα. Είναι η ηλικία στην οποία προσπαθώ να φανταστώ μια καινούρια αρχή, ενώ μέσα μου νιώθω ότι θα έπρεπε να έχω ήδη βρει πού πατάω. Καταλαβαίνω πόσο αυστηρά μιλάω στον εαυτό μου. Απλώς δεν έχω καταφέρει να σταματήσω.
Δεν ψάχνω κάποια θεαματική μεταμόρφωση. Και μόνο σαν σκέψη μου φαίνεται περισσότερη δουλειά απ’ όση αντέχω αυτή τη στιγμή. Ρωτάω κάτι μικρότερο: όταν κάποιος βγαίνει από έναν γάμο και βρίσκεται σε αυτή τη φάση, τι κάνει πρώτο στην πράξη;
Θα με βοηθούσε να έχω από κάπου να ξεκινήσω. Κάτι πιο συγκεκριμένο από το «προχώρα», και αρκετά μικρό ώστε να μπορώ να με φανταστώ να το κάνω.
