Ο φίλος μου σκέφτεται να κάνει μεταπτυχιακό σε άλλη πολιτεία. Εγώ έχω ήδη γραφτεί στο πανεπιστήμιο όπου σπουδάζει εκείνος, στην Καλιφόρνια. Ένας από τους λόγους που το διάλεξα ήταν για να είμαστε επιτέλους κοντά. Νόμιζα ότι είχαμε τελειώσει με τη σχέση από απόσταση. Τώρα αναρωτιέμαι αν είχαμε τα ίδια σχέδια.
Είμαι 22 χρονών κι εκείνος 21. Είμαστε μαζί δυόμισι χρόνια, από τότε που ήμουν στο δεύτερο έτος των σπουδών μου, εκτός Καλιφόρνιας. Τότε ζούσαμε μακριά ο ένας από τον άλλον. Μόλις πήρα το πτυχίο μου, γύρισα πίσω, κοντά στην οικογένειά μου και σ’ εκείνον. Ήθελα να μπορούμε να είμαστε μαζί στην καθημερινότητά μας, όχι να περιμένουμε πότε θα ξαναβρεθούμε.
Εκείνος έλεγε πάντα ότι μετά το πτυχίο του ήθελε να μείνει εδώ για μεταπτυχιακό. Αυτό το είχα στο μυαλό μου όταν έψαχνα πού θα συνεχίσω κι εγώ. Το πρόγραμμα που διάλεξα ήταν καλύτερο, οπότε δεν πήγα σε μια σχολή που δεν με ενδιέφερε απλώς για να είμαι κοντά του. Αλλά μέτρησε και η σχέση μας. Ήθελα να αρχίσουμε να χτίζουμε κάτι μαζί.
Το δικό μου μεταπτυχιακό κρατάει δύο χρόνια. Μετά ακολουθεί ένα πρόγραμμα ένταξης στον επαγγελματικό μου κλάδο, οπότε συνολικά υπολόγιζα να μείνω εδώ τρία χρόνια. Τα είχα φανταστεί ως χρόνια που θα περνούσαμε κοντά ο ένας στον άλλον. Τώρα εκείνος μπορεί να φύγει πριν τελειώσω.
Πρώτα μου μίλησε για μια καλοκαιρινή πρακτική στις Μεσοδυτικές Πολιτείες. Τον στηρίζω σ’ αυτό. Θα μπορούσε να τον βοηθήσει πολύ επαγγελματικά, κι ένα καλοκαίρι χωριστά δεν είναι αυτό που με στενοχωρεί. Το θέμα είναι ότι σκέφτεται μετά να συνεχίσει για μεταπτυχιακό εκτός Καλιφόρνιας. Άλλο να λείψει λίγους μήνες κι άλλο να ξαναμπούμε σε σχέση από απόσταση, χωρίς να ξέρουμε πότε θα μείνουμε πάλι κοντά.
Του πρότεινα να κάνει αίτηση και στο πανεπιστήμιο όπου σπουδάζουμε τώρα και οι δύο. Λέει ότι δεν πρόκειται να τον δεχτούν, άρα δεν αξίζει καν να δοκιμάσει. Αυτό με εκνευρίζει. Μπορώ να καταλάβω ότι μια αίτηση μπορεί να απορριφθεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί να αποκλείσει την πιθανότητα πριν καν προσπαθήσει. Μια αίτηση δεν θα τον υποχρέωνε να αρνηθεί όλες τις άλλες ευκαιρίες.
Ξέρω όμως πόσο καλές θα μπορούσαν να είναι αυτές οι επιλογές για εκείνον. Δεν θέλω να ακουστώ σαν να μην τον στηρίζω. Χαίρομαι για όσα μπορεί να πετύχει, αλλά στενοχωριέμαι κιόλας. Εγώ υπολόγισα το μέλλον μας όταν αποφάσισα πού θα σπουδάσω. Δεν ξέρω αν εκείνος κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν για μένα να μη χρειαστεί να ζήσουμε πάλι μακριά.
Αν τελικά φύγει, θα μπορούσα να παραλείψω το πρόγραμμα που ακολουθεί το μεταπτυχιακό μου και να ψάξω κάτι εκεί όπου θα πάει. Έτσι όμως θα άλλαζα τα δικά μου επαγγελματικά σχέδια για να τον ακολουθήσω. Ή θα μπορούσα να ολοκληρώσω όσα ξεκίνησα εδώ και να δοκιμάσουμε ξανά από απόσταση, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή ένας από τους δυο μας θα μετακομίσει. Δεν έχουμε αποφασίσει τίποτα ακόμα, ούτε ξέρω πώς θα ήταν στην πράξη η κάθε λύση.
Φοβάμαι και την ίδια την κουβέντα. Αν του εξηγήσω πόσο με έχει πειράξει όλο αυτό, μπορεί να μείνει για χάρη μου και αργότερα να μου το χρεώνει. Θέλω να καταλάβει γιατί στενοχωριέμαι. Δεν θέλω να νιώθει ότι αποφάσισα εγώ για τη δική του ζωή.
