Στους τέσσερις μήνες σχέσης, η κοπέλα μου μού είπε ότι της λείπουν μερικά πράγματα: το πείραγμα, οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις και, όπως αποδείχτηκε, τα τηλεφωνήματα. Στο τελευταίο κόλλησα λίγο. Από την αρχή μού είχε πει ότι δεν της αρέσει ιδιαίτερα να μιλάει στο τηλέφωνο. Το είχα κρατήσει ως πληροφορία. Δεν είχα καταλάβει ότι ήθελε διευκρινίσεις.
Είμαι 48 κι εκείνη 43. Ήμουν παντρεμένος για είκοσι χρόνια και τα τελευταία δύο περίπου έχω αρχίσει πάλι να βγαίνω ραντεβού. Έμαθα πράγματα από σχέσεις που δεν προχώρησαν, δούλεψα με τον εαυτό μου και ξαναδοκίμασα. Δεν μου ήταν όλα εύκολα. Χάρηκα λοιπόν που γνώρισα μια γυναίκα που μου αρέσει και με την οποία ταιριάζουμε σε πολλά.
Μέχρι να ανοίξει αυτή την κουβέντα, πίστευα ότι πηγαίναμε καλά. Όταν βρισκόμαστε, περνάμε όμορφα. Κι εκείνη ανέφερε αρκετά καλά στοιχεία της σχέσης μας. Μαζί όμως μ' αυτά, μου είπε πως εγώ νιώθω περισσότερα και πως δεν ξέρει αν τα δικά της συναισθήματα θα δυναμώσουν. Δεν είναι εύκολο να το ακούς από έναν άνθρωπο που χαίρεσαι να έχεις στη ζωή σου.
Δεν νομίζω ότι την έχω πιέσει να προχωρήσουμε γρηγορότερα. Προσπαθώ να κρατάω έναν ρυθμό, χωρίς υπερβολικές εκδηλώσεις αγάπης. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι θέλουμε απαραίτητα το ίδιο πράγμα. Εκείνη μιλούσε κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω πώς μου είχε ξεφύγει ότι κάτι της έλειπε.
Στο θέμα της κουβέντας, πάντως, καταλαβαίνω τι λέει. Λέει τα αστεία της με απόλυτα σοβαρό ύφος και δεν βρίσκω πάντα εύκολα τρόπο να την πειράξω. Είχε πει επίσης από νωρίς ότι μπορεί να φαίνεται ψυχρή και ότι είναι κάπως άκαμπτη. Τα άκουσα ως στοιχεία του χαρακτήρα της, για να τη γνωρίσω καλύτερα. Όχι ως πράγματα που αναλάμβανα να αλλάξω.
Όταν λοιπόν είπε ότι δεν την παίρνω ποτέ τηλέφωνο, είχε δίκιο. Δεν την έπαιρνα. Προσπαθούσα να ακολουθήσω τον δικό της τρόπο επικοινωνίας κι έτσι μέναμε στα μηνύματα. Μπορεί, προσπαθώντας να σεβαστώ αυτό που μου είχε πει, να έδινα την εντύπωση ότι δεν με ενδιαφέρει να μιλήσουμε. Εγώ πάντως για διακριτικός το πήγαινα.
Αναρωτιέμαι κιόλας πόσο χώρο αφήνουμε για μια καλή συζήτηση όταν απλώς ανταλλάσσουμε μηνύματα. Από κοντά περνάω ωραία μαζί της. Με τα μηνύματα, όμως, το να σκέφτομαι τι αστείο να γράψω για να μας βγει αυθόρμητη η κουβέντα έχει μια δυσκολία από μόνο του. Έχω κι εγώ ένα παράπονο: ζητάει περισσότερο πείραγμα και πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αλλά δεν νιώθω πάντα ότι προσπαθεί κι εκείνη γι’ αυτά.
Παρ' όλα αυτά, πιστεύω ότι μου μιλάει ειλικρινά. Άνοιξε μια δύσκολη συζήτηση αντί να κάνει πως όλα είναι καλά. Και οι δύο θέλουμε να προσπαθήσουμε. Αυτό έχει σημασία για μένα, χωρίς να είναι εγγύηση ότι θα νιώσει όσα νιώθω εγώ.
Εκεί που διστάζω είναι μήπως αρχίσουμε να ελέγχουμε συνεχώς πώς τα πάμε. Θέλω να πιάσουμε μια ουσιαστική κουβέντα, όχι να εξετάζουμε μετά αν ήταν αρκετά ουσιαστική. Να μπορώ να αστειευτώ χωρίς να σκέφτομαι αν βελτιώθηκα από την προηγούμενη φορά. Προς το παρόν θέλουμε και οι δύο να συνεχίσουμε. Κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω πώς θα έρθουμε πιο κοντά χωρίς κάθε κουβέντα να γίνεται τεστ.
