Το πρώτο μου ραντεβού πήγε τόσο καλά, που έφυγα με την εντύπωση ότι κάπως έτσι θα ήθελα να ξεκινήσει όλο αυτό. Την είχα γνωρίσει ένα βράδυ στην τύχη, συνεχίσαμε να μιλάμε και τελικά κανονίσαμε να βγούμε. Περάσαμε όμορφα. Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, γιατί κι εκείνη έδειχνε να το χαίρεται πολύ, ίσως περισσότερο κι από μένα. Θεώρησα ότι θα ξαναβρισκόμασταν.
Μετά άφησα να περάσουν τρεις μέρες πριν της στείλω. Τώρα αναρωτιέμαι πώς της φάνηκε αυτή η καθυστέρηση. Τότε σκεφτόμουν ότι μπορούσε να στείλει κι εκείνη. Όταν τελικά της έγραψα, απάντησε με ενθουσιασμό, αλλά μου είπε πως είχε πιστέψει ότι δεν ήθελα να ξαναμιλήσουμε. Της εξήγησα ότι δεν ίσχυε αυτό. Δεν είχα σκοπό ούτε να της τρώω τον χρόνο ούτε να εξαφανιστώ.
Από εκεί και πέρα, όμως, οι απαντήσεις άρχισαν να αραιώνουν. Εκεί που η κουβέντα κυλούσε εύκολα, ξαφνικά ερχόταν σε μικρά κομμάτια, με κενά που έφταναν και τη μία μέρα. Ένα βράδυ την πήρα τηλέφωνο και βγήκε κατευθείαν ο τηλεφωνητής. Από μόνο του, αυτό δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα περίεργο.
Ύστερα είδα ένα στόρι της στο Instagram με τα χείλη ενός άλλου άντρα. Προσπάθησα να μην το ερμηνεύσω αμέσως. Δεν ήξερα τι σήμαινε. Ήταν δύσκολο, πάντως, να μη συνδέσω την εικόνα με τις όλο και πιο αραιές απαντήσεις της.
Δεν της ζήτησα εξηγήσεις γι’ αυτό. Αργότερα μέσα στην εβδομάδα, της έστειλα αν μπορούσε να με πάρει τηλέφωνο. Μετά το γύρισα και της είπα πως δεν θα την πίεζα να μου μιλήσει. Εκείνη ρώτησε αν μπορούσε να με καλέσει. Το τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ.
Έχουν περάσει μερικές εβδομάδες. Καμιά φορά πατάει λάικ στα στόρι μου, αυτή η παράξενη μικρή υπενθύμιση ότι κάποιος παραμένει εκεί χωρίς να σου μιλάει. Κατά τα άλλα, καμία επικοινωνία.
Δεν με πονάει όσο την προηγούμενη εβδομάδα. Τις περισσότερες ώρες είμαι καλά. Μετά σκέφτομαι να της στείλω και να ρωτήσω τι έγινε. Ξέρω ότι μπορεί να μην απαντήσει ή να μη μου ξεκαθαρίσει τίποτα. Αλλά ήταν το πρώτο μου ραντεβού και μου άρεσε ένας άνθρωπος που δεν περίμενα να γνωρίσω. Αρκεί η σιωπή της ως απάντηση ή να στείλω άλλη μία φορά;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




