Είμαι 28 και δεν έχω σχέση εδώ και περίπου τρία χρόνια. Τον τελευταίο καιρό, τα ραντεβού όλο και κατεβαίνουν στη λίστα με όσα θέλω να κάνω. Το περίεργο είναι ότι αυτό δεν με ενοχλεί σχεδόν καθόλου.
Παλιότερα μου άρεσε πολύ να είμαι σε σχέση. Είχα ενθουσιασμό, ήθελα να γνωρίσω κάποιον, να περάσουμε χρόνο μαζί, να δω πού θα πάει. Αν μου έλεγες τότε ότι θα περνούσαν τρία χρόνια χωρίς σύντροφο και θα ήμουν μια χαρά, μάλλον δεν θα σε πίστευα. Γι’ αυτό και η σημερινή μου διάθεση μού φαίνεται κάπως ξένη.
Δεν είναι ότι δεν με πλησιάζει κανείς. Αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά, και έχω βγει και δυο ραντεβού. Ευκαιρίες υπάρχουν. Απλώς, μετά δεν μου βγαίνει ιδιαίτερα η επιθυμία να συνεχίσω. Βγαίνω με κάποιον και δεν έρχεται εκείνη η ανυπομονησία να τον ξαναδώ, που κάποτε μου φαινόταν τόσο αυτονόητη.
Αυτό δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Πρακτικά, μπορώ να βρω χρόνο για γνωριμίες. Δεν είναι τόσο θέμα προγράμματος. Μου λείπει ο ενθουσιασμός που παλιά με έκανε να θέλω από μόνος μου να αδειάσω ένα βράδυ για κάποιον.
Στο μεταξύ, οι περισσότεροι φίλοι μου είναι παντρεμένοι, έχουν σχέση, βρίσκονται σε κάτι που δεν ξέρουν ακριβώς πώς να το ονομάσουν ή προσπαθούν ακόμα να ξεπεράσουν έναν πρώην. Οπότε οι κουβέντες για τα ερωτικά δεν λείπουν από την παρέα. Ακούω τι συμβαίνει στον καθένα, αλλά δεν νιώθω ότι μου λείπει κάτι αντίστοιχο από τη δική μου ζωή.
Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να βρω κάποιον επειδή οι γύρω μου έχουν κάποιον — ή κάποιον που προσπαθούν να ξεχάσουν. Απλώς απορώ με την αλλαγή, γιατί θυμάμαι πόσο διαφορετικά ένιωθα. Τα τρία χρόνια χωρίς σχέση ακούγονται σαν να χρειάζονται μια μεγάλη εξήγηση, αλλά εγώ δεν έχω κάποια. Οι γνωριμίες απλώς με τραβάνε λιγότερο.
Το έχει περάσει κανείς άλλος αυτό; Επέστρεψε κάποια στιγμή η όρεξη για ραντεβού ή συνεχίσατε να νιώθετε καλά, με τα ερωτικά να πιάνουν πολύ μικρότερο χώρο στη ζωή σας;
