Το αγόρι μου έχει μια σταθερή απάντηση κάθε φορά που η κουβέντα πάει στο αν χρειάζεται κάποιον δίπλα του: δεν χρειάζεται. Μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, δεν έχει ανάγκη να τα μοιράζεται όλα, θα βρει άκρη. Τον ακούω, αλλά δεν καταλαβαίνω πού ακριβώς χωράω εγώ στη ζωή που περιγράφει.
Προσπαθώ να του δείχνω ότι μαζί μου μπορεί να μιλήσει όταν δυσκολεύεται. Ότι μπορεί να στηριχτεί πάνω μου χωρίς να πρέπει πρώτα να δικαιολογήσει γιατί χρειάζεται βοήθεια. Θέλω να είμαι δίπλα του και σε όσα τον ζορίζουν, όχι μόνο σε εκείνα που έχει ήδη τακτοποιήσει μόνος του.
Στην αρχή αυτή η προσπάθεια μου έβγαινε φυσικά. Όταν νοιάζεσαι για έναν άνθρωπο, του δίνεις χρόνο. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο για όλους να ανοιχτούν ή να δείξουν μια πιο ευάλωτη πλευρά τους. Τελευταία, όμως, παρατηρώ ότι, για να έρθουμε συναισθηματικά κοντά, πρέπει σχεδόν πάντα να κάνω εγώ το πρώτο βήμα.
Τον καθησυχάζω και μου λέει ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν. Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι, αν μοιραστεί κάτι μαζί μου, δεν θα μου γίνει βάρος, κι εκείνος επιστρέφει στο ότι μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του. Κάπου εκεί δεν ξέρω τι άλλο μένει να πω. Ή θα συνεχίσω να προσπαθώ ή θα σωπάσω κι εγώ.
Αυτό που με κουράζει περισσότερο είναι ότι νιώθω πως ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν με αφήνει να τον πλησιάσω. Επέλεξε να είναι σε σχέση μαζί μου. Πίστευα ότι αυτό σήμαινε πως θέλουμε και οι δύο να μοιραστούμε τη ζωή μας, ακόμα κι αν κάποιες φορές δυσκολευόμαστε να βρούμε τα λόγια.
Αντί γι’ αυτό, αναρωτιέμαι αν με θέλει πραγματικά εκεί. Θέλει, αλλά φοβάται να ανοιχτεί; Του ταιριάζει μια σχέση με περισσότερη απόσταση απ’ όση θέλω εγώ; Δεν ξέρω, και κουράστηκα να βρίσκω καθησυχαστικές εξηγήσεις για λογαριασμό του.
Δεν θέλω να τον πιέσω να μου πει πράγματα. Θέλω να του βγαίνει κι εκείνου να μοιραστεί κάτι, να με πλησιάσει πού και πού χωρίς να χρειάζεται να τον προσκαλέσω ξανά. Είναι τόσο πολύ να το περιμένω αυτό από το αγόρι μου;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




