Εδώ και μερικούς μήνες έχουμε κάτι που μου αρέσει, χωρίς να έχουμε νιώσει την ανάγκη να του δώσουμε συγκεκριμένο όνομα. Περνάμε καλά μαζί, φλερτάρουμε, έχουμε έρθει κοντά και ερωτικά. Κανένας μας δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις ταμπέλες. Φίλοι με προνόμια, κάτι ενδιάμεσο, όπως θέλει ας το πει κανείς. Για μένα υπήρχε μια σύνδεση που ήθελα να δω πού θα πάει.
Χθες το βράδυ το συζητήσαμε λίγο πιο ανοιχτά. Τότε μου είπε ότι δεν νιώθει ιδιαίτερα έντονη έλξη για μένα. Με βρίσκει χαριτωμένο άτομο, αλλά δεν είμαι ακριβώς ο τύπος του.
Δυσκολεύτηκα να το συνδυάσω με όσα ζούμε. Υπάρχει αρκετή έλξη ώστε να έχουμε ερωτική επαφή και αρκετή τρυφερότητα ώστε να συνεχίζουμε να βρισκόμαστε. Όταν όμως τον άκουσα να λέει ότι η έλξη του είναι περιορισμένη, όλο αυτό μου φάνηκε διαφορετικό. Δεν είχε αλλάξει κάτι μεταξύ μας εκείνη τη στιγμή, αλλά εγώ πια το έβλεπα αλλιώς.
Μου είπε ότι εμφανισιακά δεν είμαι αυτό που αναζητά σε έναν σύντροφο ζωής. Ανέφερε επίσης κάποια ζητήματα που αφορούν την ψυχική μου υγεία. Αυτά ήδη τα δουλεύω, όπως φροντίζω και τη σωματική μου υγεία. Δεν τα αγνοώ ούτε περιμένω να λυθούν από μόνα τους.
Κι έτσι μου έχει κολλήσει μια σκέψη: αν κάποια από αυτά αλλάξουν, θα μπορούσε να αλλάξει και ο τρόπος που με βλέπει; Καταλαβαίνω γιατί θέλω να πιστέψω σε αυτό το ενδεχόμενο. Ταιριάζουμε στην παρέα και, από όσα λέει και κάνει, φαίνεται ότι πολλά από αυτά που έχουμε του αρέσουν.
Μετά όμως σκέφτομαι τι θα γίνει αν γνωρίσει κάποιο άτομο πιο κοντά στις εμφανισιακές του προτιμήσεις, με το οποίο επίσης περνάει καλά. Θα τελείωνε τότε αυτό που έχουμε; Δεν ξέρω ότι θα έφευγε. Δεν ξέρω όμως και πώς να συνεχίσω με ασφάλεια, έχοντας ακούσει πού βάζει ο ίδιος το όριο αυτή τη στιγμή.
Του είπα ότι οι προτιμήσεις μπορούν να αλλάξουν όσο αποκτάς εμπειρίες στη ζωή. Το πιστεύω. Δεν ξέρω αν αυτή η σκέψη λέει κάτι για το δικό μας μέλλον. Εξακολουθούμε να έχουμε επαφή, τίποτα δεν έχει τελειώσει ξεκάθαρα. Αναρωτιέμαι αν ο χρόνος μπορεί να φέρει κάτι σταθερό ή αν εκείνος μου έχει ήδη πει τι θέλει μαζί μου.
