Αν μιλούσα έναν μήνα με μια γυναίκα και στο πρώτο μας ραντεβού υπήρχε φοβερή χημεία, θα ήθελα να την ξαναδώ. Αυτό μου φαίνεται το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο είναι τι κάνεις αν ξέρεις ότι πρόκειται να φύγει από τη χώρα.
Ένας μήνας κουβέντας δίνει ήδη κάποιο βάρος σε εκείνη την πρώτη συνάντηση. Δεν θα ξεκινούσαμε από το μηδέν, αλλά θα μέναμε ακόμη να δούμε αν αυτό που νιώθαμε μιλώντας υπάρχει και από κοντά. Κι αν υπήρχε; Αν περνούσαμε μαζί ακόμη καλύτερα απ’ όσο περιμέναμε; Φαντάζομαι πόσο εύκολα θα άρχιζα να περιμένω το επόμενο ραντεβού.
Το ότι θα έφευγε δεν θα εξαφάνιζε τη χημεία. Θα έβαζε όμως μια ερώτηση πίσω από κάθε σχέδιο: τι θέλουμε να γίνει μεταξύ μας; Ένα καλό πρώτο ραντεβού δεν αρκεί για να ξέρω την απάντηση. Ούτε για να ξέρω αν, όταν έφευγε, θα θέλαμε και οι δύο το ίδιο πράγμα.
Δεν θα ήθελα να θεωρήσω δεδομένο ότι, επειδή ταιριάξαμε, πρέπει να δοκιμάσουμε σχέση από απόσταση. Από την άλλη, θα μου ήταν δύσκολο να φερθώ σαν να είχε ήδη φύγει και να το σταματήσω ενώ θα μπορούσαμε ακόμη να γνωριστούμε καλύτερα.
Αυτό λοιπόν σκέφτομαι: ένας μήνας επικοινωνίας, ένα πρώτο ραντεβού που πάει πραγματικά καλά και η γνώση ότι εκείνη θα φύγει. Θα της ζητούσα να ξαναβγούμε για να δω πώς θα εξελιχθεί ή θα με έκανε να διστάσω το ότι ξέρω πως φεύγει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




