Στο πρώτο μας ραντεβού τού έδωσα το χέρι. Ναι, χειραψία. Είμαι 22, χαιρόμουν πολύ που θα τον έβλεπα και, απ’ ό,τι φαίνεται, το νευρικό μου σύστημα είχε καταλάβει ότι πηγαίναμε για συνέντευξη δουλειάς.
Εκείνος αστειεύτηκε ότι κάπως έτσι ένιωθε κι αυτός. Δίκιο είχε, εγώ είχα κάνει την αρχή. Ευτυχώς, μετά τα πράγματα κύλησαν πολύ καλύτερα. Μιλήσαμε αρκετά, πέρασα όμορφα και έφυγα με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτόν. Το αν του έδωσα να το καταλάβει είναι άλλη ιστορία.
Μετά τη χειραψία δεν υπήρξε κανένα άγγιγμα. Η κουβέντα μάς βγήκε εύκολα μόλις πήραμε μπρος, αλλά για την παραμικρή κίνηση από μέρους μου λες και χρειαζόμουν οδηγίες που είχα ξεχάσει να διαβάσω. Δεν θεωρώ ότι γενικά περιμένω πάντα από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα. Μόλις όμως βρεθώ απέναντι σε κάποιον που μου αρέσει στ’ αλήθεια, τα χέρια μου αποφασίζουν να τηρήσουν αυστηρά τις αποστάσεις.
Στο τέλος είχα άλλη μία ευκαιρία. Στάθηκα για λίγο μπροστά του, ένα διάστημα που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε κάτι αν είχα κάνει οτιδήποτε. Αντί γι’ αυτό, τον χαιρέτησα βιαστικά με το χέρι κι έφυγα σχεδόν τρέχοντας. Ιδανικό φινάλε, αν ήθελα να του δείξω ότι έληγε το παρκόμετρο.
Μου είπε πάντως ότι πέρασε πολύ ωραία και θέλει να ξαναβρεθούμε. Του είπα ότι κι εγώ το ίδιο. Αυτό τουλάχιστον κατάφερα να το εκφράσω καθαρά, με κανονικές λέξεις.
Τώρα σκέφτομαι το δεύτερο ραντεβού. Δεν θέλω η αμηχανία μου να μοιάζει με αδιαφορία. Έχω την εντύπωση ότι προσπαθεί να σεβαστεί τον χώρο μου, πράγμα που εκτιμώ. Θέλω απλώς να καταλάβει ότι θα μου άρεσε να έρθουμε λίγο πιο κοντά, αν το θέλει κι εκείνος.
Κι εδώ χρειάζομαι κάτι συγκεκριμένο. Ένα σύντομο άγγιγμα στο μπράτσο θα έβγαινε φυσικά; Αν του έλεγα ότι θέλω μια αγκαλιά, θα μας διευκόλυνε στον χαιρετισμό; Στη φαντασία μου όλα αυτά γίνονται μια χαρά. Όταν έρχεται η σειρά μου να τα κάνω, κολλάω.
Ποια μικρή κίνηση θα μπορούσε να δείξει το ενδιαφέρον μου χωρίς να τον φέρει σε δύσκολη θέση; Θα ήθελα στο δεύτερο ραντεβού να έχω κάτι καλύτερο από μια σταθερή χειραψία.
