Πριν γίνουμε ζευγάρι, ήμασταν φίλοι. Ίσως γι’ αυτό δυσκολεύομαι τόσο να χωρέσω στο μυαλό μου το τέλος. Υπήρχαμε πρώτα ως φίλοι, μετά περάσαμε έξι μήνες μαζί και τελικά χωρίσαμε τόσο απότομα, που φύγαμε από την κουβέντα χωρίς ούτε ένα αντίο.
Για ένα διάστημα ήμουν πολύ ευτυχισμένη μέσα σε αυτή τη σχέση. Ήταν τρυφερός, μου έδειχνε έντονα συναισθήματα, μου έλεγε ότι με αγαπάει. Όλα αυτά συνέβησαν. Μαζί τους όμως υπήρχε και μια απόσταση που δεν μπορούσα ποτέ να εξηγήσω.
Σπάνια άνοιγε εκείνος μια δύσκολη συζήτηση. Όταν ερχόμασταν πιο κοντά συναισθηματικά, έμοιαζε να δυσκολεύεται, και το να μιλήσουμε για το μέλλον μας δεν ήταν ποτέ εύκολο. Τον ρώτησα αρκετές φορές αν ήταν συναισθηματικά διαθέσιμος και έτοιμος για κάτι σοβαρό. Ήθελα να μπορεί να απαντήσει ειλικρινά, ακόμα κι αν η απάντηση δεν μου άρεσε.
Αργότερα έμαθα ότι η πρώην του υπήρχε ακόμα στο παρασκήνιο. Με διαβεβαίωνε επανειλημμένα ότι εκείνη η σχέση είχε τελειώσει. Τον πίστευα, παρόλο που κάτι εξακολουθούσε να μη μου κάθεται καλά.
Το βράδυ που τον ρώτησα τελικά πού πηγαίναμε, η πρώην του τον πήρε τηλέφωνο πάνω στη συζήτηση. Δυσκολευόταν να εξηγήσει τι ήθελε. Στο τέλος μου είπε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί μέλλον μαζί μου. Μου είπε επίσης ότι με αγαπούσε. Χωρίσαμε εκείνη τη στιγμή, χωρίς καν να αποχαιρετιστούμε.
Από τότε γυρίζω συνέχεια πίσω: στα ταξίδια, στις κουβέντες, στις αντιφάσεις που είχα προσέξει και είχα δεχτεί. Τώρα βλέπω συμπεριφορές που μου μοιάζουν με αποφυγή, αλλά δεν ξέρω τι τις εξηγεί. Ήμουν μια ενδιάμεση σχέση επειδή δεν είχε ξεπεράσει την πρώην του; Δεν μπορούσε να αφήσει τη δική μας σχέση να προχωρήσει; Μπορεί να μη μάθω ποτέ.
Νιώθω ότι με χρησιμοποίησε και ντρέπομαι που τον πίστεψα. Μερικές φορές δεν ξέρω αν μου λείπει εκείνος ή το μέλλον που νόμιζα ότι αρχίζαμε να φτιάχνουμε.
Και μένουμε στην ίδια πολυκατοικία. Μπορεί να βρεθούμε ξαφνικά στον διάδρομο ή στο ασανσέρ. Ακόμα φοβάμαι μήπως τον δω με την πρώην του. Θέλω να σταματήσω να ψάχνω κάθε ανάμνηση για κάτι που έπρεπε να είχα καταλάβει και να εμπιστευτώ ξανά την κρίση μου. Όσοι προχωρήσατε χωρίς απαντήσεις, πώς τα καταφέρατε; Πώς βρήκατε χώρο να συνέλθετε όταν ο άλλος μπορούσε να βρίσκεται ακριβώς πίσω από την πόρτα του ασανσέρ;
