Με τον πρώην μου έχουμε χωρίσει εδώ και περίπου επτά μήνες, αν και από την καθημερινότητά μας δύσκολα θα το καταλάβαινε κανείς. Μιλάμε κάθε βράδυ στο τηλέφωνο, βλεπόμαστε στις διακοπές από τη σχολή και αυτό το εξάμηνο ήρθε να με επισκεφτεί, αφού πήρα μεταγραφή σε κολέγιο πιο κοντά στο σπίτι.
Είμαστε και οι δύο δεκαεννιά και ήμασταν μαζί δύο χρόνια. Τα προβλήματα στην επικοινωνία υπήρχαν από την αρχή. Είχα προσπαθήσει και παλιότερα να χωρίσω, αλλά συνήθως μέσα σε μία εβδομάδα τα ξαναβρίσκαμε. Εύκολα γυρίζαμε ο ένας στον άλλον. Το δύσκολο ήταν να είμαστε καλά μαζί.
Όταν έφυγα για σπουδές σε άλλη πολιτεία, το πρόβλημα φάνηκε περισσότερο. Με την απόσταση, οι συζητήσεις μας απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία, μόνο που συχνά δεν είχαμε τι να πούμε. Του το ανέφερα πολλές φορές. Κάποια στιγμή άρχισα να σκέφτομαι μήπως απλώς έτσι επικοινωνεί.
Προς το τέλος του πρώτου εξαμήνου χώρισα μαζί του. Δεν έδινα προτεραιότητα στις κουβέντες μας, επειδή βαριόμουν, και μετά ένιωθα ενοχές που δεν ήθελα να μιλήσω με το αγόρι μου. Μου φάνηκε πιο ειλικρινές να το τελειώσω.
Μόνο που συνεχίσαμε να μιλάμε. Κάθε βράδυ ήταν εκεί αυτός ο γνώριμος άνθρωπος, ακόμα κι όταν η συζήτηση δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Άλλαξε περισσότερο το πώς ονομάζαμε αυτό που είχαμε παρά το πόσο συχνά επικοινωνούσαμε.
Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να φανταστώ τον εαυτό μου σε σχέση με κάποιον άλλο. Παράλληλα, ούτε μαζί του νιώθω εντελώς άνετα. Οτιδήποτε σεξουαλικό μεταξύ μας μπορεί να μου προκαλέσει εκνευρισμό, ενόχληση ή αμηχανία. Κι αυτό παραμένει μέρος του προβλήματος, ακόμα κι όταν μου λείπει.
Προσπαθώ να κρατήσω απόσταση για να προχωρήσουμε και οι δύο, κι ύστερα ξαναεπικοινωνώ εγώ. Αναρωτιέμαι μήπως μπορούμε ακόμα να το δουλέψουμε, αλλά όποτε τα ξαναβρίσκουμε, επιστρέφει η ίδια απογοήτευση με τις συζητήσεις μας.
Ήμασταν ο ένας η πρώτη σχέση του άλλου και σύντομα εκείνος φεύγει για τον στρατό. Δεν ξέρω αν θέλω να είμαστε ξανά μαζί ή αν απλώς δεν ξέρω πώς να σταματήσω να είμαι μαζί του. Επτά μήνες μετά τον χωρισμό, εξακολουθούμε να μιλάμε κάθε βράδυ.
