Το Σάββατο έχω γενέθλια. Η γυναίκα μου με ρώτησε αστειευόμενη αν, σε περίπτωση που κάναμε σεξ απόψε, θα μπορούσε να μετρήσει ως σεξ γενεθλίων, για να μη χρειαστεί να κάνουμε τότε.
Δεν γέλασα.
Το σεξ είναι ήδη ευαίσθητο θέμα μεταξύ μας και το ξέρει. Επίσης, δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε σεξ στα γενέθλιά μου. Οπότε η ιδέα να το ξεμπερδέψουμε από νωρίς δεν μου ακούστηκε σαν ένα αθώο αστείο για το πρόγραμμά μας. Με πέτυχε σε ένα σημείο που ήδη πονούσε.
Δεν καθόμουν περιμένοντας με βεβαιότητα ότι το Σάββατο θα κάναμε σεξ. Αυτό ήταν κι ένα μέρος της πίκρας: αστειευόμασταν για το πώς θα αποφύγουμε κάτι που εγώ έτσι κι αλλιώς δεν περίμενα να συμβεί. Το ότι παρουσιάστηκε σαν δουλειά που μπορούσαμε να τελειώσουμε προκαταβολικά με δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο να το προσπεράσω.
Ξέρω ότι τα γενέθλιά μου δεν δημιουργούν καμία υποχρέωση. Το ότι το καταλαβαίνω, όμως, δεν σημαίνει πως το αστείο δεν με πλήγωσε. Άλλο να απαιτείς κάτι από τον άνθρωπό σου κι άλλο να σε πονάει ο τρόπος που μιλάει γι’ αυτό.
Τώρα νιώθω ότι έχω βγει εγώ ο κακός επειδή δεν το βρήκα αστείο. Η κουβέντα έχει μεταφερθεί στην αντίδρασή μου, ενώ αυτό που με έκανε να αντιδράσω παραμένει εκεί, άλυτο.
Τα λέω για να τα βγάλω από μέσα μου, γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω με αυτό που νιώθω. Πλησιάζουν τα γενέθλιά μου, ένα ήδη δύσκολο θέμα έγινε αστείο κι εγώ δεν μπόρεσα να γελάσω μαζί της.
Δεν έχει φτάσει καν το Σάββατο και είμαστε ήδη στενοχωρημένοι για απόψε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




