Αρραβωνιάστηκα και δεν νιώθω χαρούμενη. Ακόμα και που το γράφω, αισθάνομαι σαν να παραδέχομαι κάτι που κανονικά θα έπρεπε να κρατήσω για τον εαυτό μου. Σαν να υπάρχει μια συγκεκριμένη αντίδραση που περιμένουν όλοι, κι εγώ να μην μπορώ να την έχω.
Πίστευα ότι ήξερα πώς θα ένιωθα όταν ερχόταν αυτή η στιγμή. Βλέπω γυναίκες στα κοινωνικά δίκτυα να μιλούν για τον αρραβώνα τους και δείχνουν τόσο ενθουσιασμένες. Λένε πόσο ευτυχισμένες είναι με μια σιγουριά που θεωρούσα πως θα ένιωθα κι εγώ όταν θα ερχόταν η σειρά μου.
Αντί γι’ αυτό, νιώθω χαμένη. Έχω μπερδευτεί, ανησυχώ, αγχώνομαι. Κάποιες φορές με πιάνει και στενοχώρια. Μου είναι δύσκολο να βάλω αυτές τις λέξεις δίπλα στη λέξη «αρραβώνας», ειδικά όταν ήδη αναρωτιέμαι τι σημαίνει για μένα το ότι νιώθω έτσι.
Συνέχεια γυρίζω στην ίδια απλή ερώτηση: δεν θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη; Και μόνο που τη σκέφτομαι, ακούγεται σαν να μαλώνω τον εαυτό μου. Συνέβη κάτι που περίμενα να με κάνει ευτυχισμένη, και τώρα, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, κρίνω και την ίδια μου την αντίδραση.
Όταν βλέπω τον ενθουσιασμό άλλων γυναικών, δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Ακούω πώς περιγράφουν αυτή την περίοδο και δεν αναγνωρίζω πουθενά τον εαυτό μου. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ένιωσαν έτσι αλλά δεν το είπαν, ή αν υπάρχει κάτι στη δική μου περίπτωση που δεν έχω καταλάβει ακόμα.
Δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εξήγηση. Δεν έχω βγάλει συμπέρασμα για το τι φταίει, ούτε έχω πάρει κάποια απόφαση. Προσπαθώ πρώτα να περιγράψω αυτό που νιώθω, μήπως μπορέσω ύστερα να καταλάβω τι σημαίνει.
Και δεν έχω πραγματικά κάποιον να το συζητήσω. Θα ήθελα να μιλήσω σε έναν άνθρωπο με περισσότερη εμπειρία ζωής, που να μπορεί να με ακούσει χωρίς να περιμένει να πετάω από τη χαρά μου.
Αρραβωνιάστηκα, λοιπόν, και αντί για ενθουσιασμό νιώθω άγχος και λύπη. Το έχει ζήσει κανείς άλλος αυτό;
